Waarom?
Relaties | Overige | 05 September 2010 | 18:55:39
Weet je, soms zijn er van die momenten dat je gelooft dat iemand diegene voor je is. Op dat soort momenten gebeurd het wel is dat 't tegen valt, dat zo'n relatie verbroken word en dat je leven op zijn kop komt te staan. Dat het toch niet helemaal zo gaat zoals je bedacht had.

Soms gebeurt het, dat je vertrouwen zo gekrenkt is, dat je nooit meer een nieuwe vriendin zal krijgen. Het kan alleen ook gebeuren dat je een nieuwe vriendin krijgt. Dat die nieuwe vriendin toch net weer meer is wat
 
een perfecte vriendin zou betekenen. Dat je met zijn allen aan de eettafel zit, en dat op zo'n moment word er wat gezegd. Zonder er bij na te denken... Je reageert... Wat? Zeiden we net beiden het zelfde... Voelen we elkaar zo erg aan?   Hoe kan het nou, heb je net een aantal weken iets... 14 februari officieel een half jaar... En toch al zover dat je elkaar aanvoelt, dat je blijkbaar op elkaars gedachten kunt reageren. Dat je op een moment, om en woord, eigenlijk hetzelfde denkt als de ander. Dat je schijnbaar zover alles met elkaar deelt, dat je zelfs al hetzelfde aan bent gaan voelen.
 
Ik ken dat hele gevoel niet, ik weet niet wat dat was, ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Maar het voelt goed. moet ik er dan mee omgaan? Mnee, ik denk dat ik mij er bij neer moet leggen. Dat ik het naast mij neer moet leggen en moet
denken dat het gewoon goed is. Het is ook gewoon goed. Dat weet ik zeker. Ik denk dat ik mijn vraag, zo'n alles veranderende vraag, gewoon al veel te vroeg aan een ander gesteld had. Maarja, laten wij eerlijk zijn. Ik hoef me nu niet meer druk te maken, ik vind het prima. Ik geniet, ik vind haar leuk, leuker zelfs... En toch zet ze me aan het denken... Moet ik snel doorgaan, of moet ik toch wat rustiger aan doen. Moet ik snel verder met het leven, of kan ik beter afwachtend zijn. Kan ik 't huis uit gaan, en vragen of ze bij mij komt wonen... of moet ik afwachten, en er snel genoeg achter komen... Laten we eerlijk zijn, er is hier helemaal niemand die zinnig reageert op logs. Ik verwacht dus ook geen gepast advies. Maar een simpele opmerking zou misschien al wel wat helpen. Ik vraag het mij soms af... Misschien dat 't ooit huisje, boompje, beestje word... Maar nu nog niet, nu eerst maar huisje, boompje, hondje.

Kinderen... op wat voor manier dan ook... doe maar niet.
 
 
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 59


Gedrag
Persoonlijk | Overige | 27 Juli 2010 | 19:05:54
In je gedrag ben je soms net een schaap, als het noodzakelijk is moet jij de groep volgen. Maar wat is dan die noodzaak? Voor jou is dat al het niet opvallen in een groep. De anonimiteit van een kuddedier opzoeken. Tegenwoordig lukt dit je niet echt meer. De Ik kwam je tegen in een café, het was je allemaal al iets te veel. Als ik je niet tegen was gekomen had jij je maskertje waarschijnlijk nog op gehad. Nog steeds je zonnebril op je hoofd, zodat niemand in je ogen kon zien wat er was. Maar iedere keer als jij mij ziet, lijkt dat gedrag wel te versplinteren, het maskertje in splinters uit een te vallen. Het maskertje lijkt dan van je hoofd getrokken te worden, dan lijkt het of jij, jezelf durft te zijn.
 
Wat had jij het toen moeilijk, je was dronken. Jij probeerde wel wat, maar daarom reageerde ik er maar niet op. het duurde niet lang of al die drukte werd jou te veel. Geeft niets, ik heb je al eerder met een oud mevrouwtje vergeleken, dus waarom deze keer niet? Jij bent van binnen een oud vrouwtje, kwetsbaar en verzorging nodig. De drukte werd jou, net als veel mensen die nogal wat meegemaakt hebben, al snel teveel. Jij ging ergens buiten de rust opzoeken, ik ging jou maar achterna. Ik vroeg je hoe het ging. De drukte was het probleem zei je. uiteindelijk heb ik je maar naar huis toe gestuurd. Ik had verwacht dat je rechtstreeks zou gaan, maar daar stond je dan, die jongen, die sex en zichzelf belangrijker vond dan een ander, naast je.
 
Jij kreeg een preek van hem over hoe goed God wel niet is voor deze wereld, hoe belangrijk Hij wel niet is en hoe goed Hij wel niet voor de mens is. Dat God wel zou zorgen dat alles goed met je zal komen. Ik denk te weten wat jij toen dacht, als God echt zo goed voor mij was, zou hij mij dit dan allemaal aan doen? Zou hij jou dan u met mij laten praten na dat wat jij mij aan gedaan hebt?
 
Ik heb met je te doen, maar weer heb ik spijt. Spijt dat ik toen niet met jou terug ben gelopen naar het stadhuis, daar waar je veilig opgehaald zou worden. Soms vraag ik mij wel eens af of ik je niet bepaalde dingen heb laten gebeuren.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 60


Boswandeling in X
Persoonlijk | Overige | 27 Juli 2010 | 19:00:37
Wij hebben meerdere boswandelingen gemaakt in een mooi stukje beschermd Nederland. Jij kwam mij met de auto thuis ophalen, ik stapte de deur uit en ging met je mee. Ik had nooit een idee waarover wij het zouden hebben, nooit gedacht dat ook dit weer zoveel indruk op mij zou maken, nooit geweten hoeveel goed de rust jou zou doen. Maar die rust werd wreed verstoord, in de verte was er een trein te horen.
 
Wij zaten toen net op een bankje, al vrij snel zat ik op het bankje en jij op mijn schoot. Jij vertelde mij dat je vroeger, toen je naar school fietste, je altijd langs een treinspoor fietste. Dat je toen vaak er aan dacht om gewoon af te stappen, en vervolgens er uit te stappen. Jij wist zelfs hoe laat die trein vertrokken was, welke bestemming. Voor jou zou die bestemming de hemel zijn. Gelukkig heb je nu door dat de hemel op aarde is, maar dat je die zelf zal moeten maken.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 85


Gestreepte muur, een bed gelijk rechts.
Persoonlijk | Overige | 27 Juli 2010 | 18:57:58
Het was in je oude huis, in dat gehucht van 2 straten, waar dit plaats vond. Het was gewoon op je kamer, het raam zit rechts. Onder je raam een verwarming die het amper doet maar waar je zo vaak tegenop zat om het toch maar warm te krijgen. Direct naast je deur stond je bed, ook aan de rechter kant, waar je zoveel slechte herinneringen mee hebt. Rechts achterin je kamer stond je bureau met een oude laptop. Een oud groot ding, een waar de backspace toets kapot van is. Tegen de linker muur, je liep er tegenop als je je kamer op kwam, stond een grote kast, een groot pakhuis. Spullen zijn immers opgeruimd als er 4 planken omheen zitten en je ze niet meer ziet. Was dat ook maar zo met herinneringen. Aan de verre muur zat gekleurd, verticaal gestreept, behang. Wat weet ik nu goed wat voor een nare herinneringen er an dat behang kleefden. Je keek er altijd naar als het misbruik weer begon, je zocht de veiligheid van de muur op. Wat je toen nog niet wist, was dat je die veiligheid van de muur daarmee tot je grootste nachtmerrie maakte, dat die strepen je aan alles gingen herinneren wat niet goed was. Hier, op je bed, gebeurde het, je lag tegen mij aan. Wat gaf dit jou toch een veilig gevoel en wat vond je dit fijn. Tot op het moment dat ik je een knuffel gaf, je gewoon vriendschappelijk een warm gebaar bracht. Jij verstijfde, ik wist niet waarom. Je had het er blijkbaar moeilijk mee, je had een herbeleving. Een schim uit jouw verleden die je achtervolgd. Een van die gebeurtenissen uit jouw verleden waar ik nog bijna geen weet van heb. Jij wou dat ik je los liet. Wat voor keuze had ik, ik moest je wel los laten. Jij kwam langzaam weer tot jezelf, zei dat dat wat net gebeurde je aan vroeger deed denken, wat alle verschillende dingen in deze kamer voor jou betekenden. Jij vertelde wat voor godvergeten impact die muur op jou heeft. Wat ik jou weer niet liet merken, was wat voor een impact dit hele verhaal op mij had. Wat was ik geschrokken dat ik door de handeling die ik deed, een knuffel geven, dat masker van je gezicht kon trekken. Dat ik zo dat kleine bange meisje tevoorschijn toverde met levenservaring van een 90 jarige. Wat was ik bang... voor dat meisje.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 92


Muis huilt op bed
Persoonlijk | Overige | 27 Juli 2010 | 18:52:47
Ik was alleen beneden met je zusje, lieve muis waarom was je toch ineens weg? Ik heb je konijn geaaid, geknuffeld en er een judo wedstrijd van gewonnen toen hij terug zijn hok in moest. Dat beest wil er niet uit, maar ook vooral niet er in.
 
Ik heb de hamster van je zusje vast gehouden, geaaid en bijna mee gegooid. Toen zei je zusje ineens: "Muis is boven hoor." Ze zei het op een manier alsof ze zich zorgen maakte, of ze wist wat ik voor je probeer te doen. Ik kon niet anders, ik zei: "Dat weet ik, ik zal wel even gaan kijken." Ik weet niet of ze het bewust deed, maar ze bleef beneden.
 
Ik ging de keuken door de gang in. Ik liep de trap op, je kamer in. Daar lag je dan, een traan in je ooghoek, lang uit op je bed. Je laptop op schoot, je was aaan het typen.
 
Je zette je laptop gelijk aan de kant toen je mij zag, direct probeerde je jezelf te hervatten, gelijk greep je zo'n maskertje van de muur en plaatste die op je gezicht. Ik had je niet mogen zien huilen, ookal heb ik dat al zo vaak gezien, je had liever niet dat ik het nu zag.
 
Ik vroeg je wat er was. Jij zei dat je bang was, bang dat ik wat met je zusje zou doen, bang omdat ik een man ben. Je schaamde je, je had er zelf moeite mee, je wilt mij zo graag vertrouwen, maar je kan het gewoon niet...
 
Omdat ik een man ben. Ik had hier een zwaar "SLIK-moment". Hoe moest ik mijzelf, en jou, hier uit redden? Hoe laat ik nu niet merken wat voor een klap in mijn gezicht dit was? Hoe ga ik jou opvrolijken?
Simpel door te zeggen wat er gedaan was. Het belangrijkste was de knuffel die ik je daar bij gaf, zodat jij mijn verdrietige gezicht niet kon zien...
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 82


Bang voor antwoorden? Bang voor de confrontatie?
Persoonlijk | Overige | 18 Juli 2010 | 02:13:06

Ik heb het echt geprobeerd, ik heb geprobeerd om eerst te slapen, ik denk dat ik me morgen pas om 10 uur kapot ga sporten. Ik moet dit gewoon even kwijt.

 

Soms lijkt het er op dat ik de beste gesprekken met jou heb als het indirect is, als er niet elk moment een antwoord naar jou terug kan komen. Soms lijkt het erop dat een logje, of een smsje op een tijdstip waarvan ik verwacht dat jij slaapt meer effect heeft dan het gericht over je problemen praten.

 

Soms heb ik het idee dat jij bang bent voor de confrontatie, bang voor antwoorden. Soms heb ik het idee dat jij eigenlijk helemaal niet wilt praten.

 

Donderdagavond hebben we lekker lopen stoeien, even ravotten. Ik heb er nog blauwe plekken van. Jij voelde je slap... terwijl ik het afgelopen jaar meer dan 100 uur vechtsport training gehad heb. Jij voelde je een aansteller... omdat je toegaf dat sommige dingen pijn deden. Vervolgens schrijf jij hier op je punt een stukje over emoties, over maskertjes, over gevoelens... Jij hebt zoveel maskertjes, dat je amper weet wat emoties of gevoelens zijn. Jij hebt zoveel maskertjes, dat ik blij ben als hij toevallig een keer van je gezicht gerukt word.

 

Ik ben blij... Als ik Muis dan een keer echt zie. Jij schrijft een stukje over Ekman, over zijn blik op emoties, over vreugde, wat ik eigenlijk amper bij je gezien heb, over verdriet, wat je enkel toont op het moment dat het jou uitkomt, het liefst alleen... af en toe is spontaan, maar dat is dan snel weggedrukt... Over woede, wat ik enkel op je log teruglees... Over angst, wat ik donderdag avond terugzag. Over verbazing, wat je volgens mij nog nooit gebeurd is en over afschuw... Weer iets negatiefs. Waarom ken ik eigenlijk alleen je negatieve emoties? Zelfs deze emoties toon je eigenlijk nog niet. Waarom moet jij je schamen, voor iets wat zo menselijk is?

 

Waarom heb jij het zelfvertrouwen om van alles te doen, maar heb je zelf niet door dat jij het hebt. Waarom heb jij zoveel wilskracht om door te gaan, en zet je het zo goed om in zelfvertrouwen, zonder dat jij het zelf door hebt. Weet je, jij bent stiekem een groot vraagteken voor mij. Ik heb moeite om jou te "lezen". Ik ben daar normaal eigenlijk best goed in, ik kan normaal heel snel zien wat iemand wil, hoe iemand denkt of wat diegene bedoeld. Maar bij jou? Ik krijg bijna geen hoogte van je. Enkel op die momenten, die volgens jou zwakte zijn, krijg ik een beeld van wat jij nu eigenlijk bent.

 

Jij bent een breekbaar, kwetsbaar en zeer fragiel meisje... Jij bent iemand waar met zorg mee om gegaan moet worden, en vooral de zorg over een ander niet moet nemen. Jij bent iemand die zich schaamt om op een avond, buiten op een stoel, met je hoofd op een ander rustig uit te huilen. Jij bent iemand die angst en afschuw kent voor alles wat mannelijk is. Jij bent iemand... met een gigantische handleiding.

 

Ik denk dat als ik hier ga omschrijven wat voor handleiding jij hebt, ik echt nog heel lang bezig ga zijn. Jij hebt het zelf op je eigen log heel goed omschreven, jij hebt voor iedere input wel miljoenen verschillende outputs. Jij kan een ding welke een paar seconden ervoor hetzelfde gezegd is, ineens zo anders opvatten. Maar muis, weet je wat jou dat maakt? Dat maakt jou muis. Dat is absoluut niet erg.

 

Jij bent een persoonlijkheid, een karaktertje, waarvan er gelukkig geen tweede is. Jij bent een typetje zoals de meeste mensen niet zullen zijn. Jij hebt de wilskracht en de tijd genomen om een groot deel van je leven in een leugen te hullen en dan nog durf jij te zeggen dat jij zwak bent. Jij hebt een zware tijd gehad... Er is immers niet voor niets een gezegde, al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaald hem wel... Dat is nu net bij jou gebeurd.

 

Jouw bubbeltje barstte open, je kon het niet meer, je moest er wel iets aan doen. Jij moest gewoon ergens de hulp zoeken die jij verdiend. Nu geen gewone hulp, even bij een vriend(in) aankloppen, nee, nu eens echte hulp. Je bent samen met een vriend naar de huisarts gegaan. Bij die huisarts heb jij gewoon je verhaal uit de doeken gedaan… En dan zeg je dat je zwak bent.

 

Jij hebt bij die huisarts gewoon je hele bubbel, je “veilige” wereldje overboord gegooid om voor jezelf, en je familie een veiligere situatie te creëeren. Jij hebt voor jezelf gekozen en bent volgens mij onderhand tot de conclussie gekomen dat het buiten die bubbel toch echt veiliger is.

 

Jij bent hierna bij psychologen en psychiaters terecht gekomen… Volgens mij heb je in de tussentijd zelfs nog wat vriendjes gehad… Toch was dit niet echt wat je zocht, bij die voelde jij je niet veilig genoeg, bij de ander had je vreemde ideëen en weer een ander ging grof gezegd gewoon vreemd. Hoe erg kan het vertrouwen in het mannelijke geslacht nog beschaamd worden…

 

En dan kom je op het moment dat een van je vrienden vaker bij je over de vloer komt, je zusje leert kennen, je moeder leert kennen, je nieuwe leventje rustig aan begint te begrijpen, leert kennen en probeerd je hier advies bij te geven. Of dit nu altijd zulk goed advies is dat weet hij niet, maar toch probeerd hij het. Hij probeerd je alles toe te stoppen wat je nodig hebt, als je vraagt om geld dan krijg jij dat, als je vraagt om liefde, dan is hij er. Toch… Dat moment, hij is beneden… Je moeder is na het eten naar haar werk vertrokken, en jij was ineens naar boven. Hij had wel door dat je weg was, maar wou je even wat privacy geven. Gewoon, even dat momentje om jezelf te zijn. Om dat verdomde masker eens van je hoofd af te trekken, en jezelf eens in de spiegel te bekijken. Gewoon eens zo’n moment, waarop jij geen masker op hoeft te hebben.

 

Hij heeft even op je zusje gelet, hij heeft je konijn wijsgemaakt dat hij toch echt BBQ-vlees is, en dat beest helemaal vertroeteld. Hij heeft de hamster van je zusje vastgehouden, zelfs bijna laten vallen… Toen merkte je zusje op… Muis is toch boven? Die vriend is maar even bij je gaan kijken… Daar trof hij je aan, je laptop op schoot, een log tikkend over hoe erg jij je gevoel op dat moment wel niet haatte, een traan in je linkeroog, lopend tot halverwege je wang… Die traan verdween snel, hij werd snel weggeveegd en er werden vooral geen nieuwen gemaakt. Hij omhelst je, en vraagt je wat er is. Jij zegt niets… Maar hij weet onderhand wannneer je liegt, hij weet onderhand wannneer jij iets voor hem verborgen probeerd te houden… Hij vraagt maar door, en daar komt het. Daar kwam een opmerking die in eerste instantie zijn hart even brak, maar al snel een bekend gevoel bij hem opwekte, een gevoel van onmacht, een gevoel van rusteloosheid en vooral angst. Hij begreep dat je dit dacht, en hij troostte je. Hij begreep dat jij je dom voelde, dat jij dat gevoel haat, maar hij snapt ook dat jij dat niet kan helpen…

 

Later op de avond hebben we het nog een hele tijd over van alles en nog wat gehad, totdat we op dat grasveldje wat gingen stoeien. Wat liet jij jezelf kennen. Wat gaf jij aan een ontzettend zelfvertrouwen te hebben, te weten dat jij hem echt wel is op de grond zou krijgen. Te weten dat jij hem echt wel is pijn zou kunnen doen. Te weten, dat jij niet onschuldig en weerloos bent. Jij wist gewoon dat je niet bang voor hem hoefde te zijn, dat ookal deed hij je pijn en heb je er een paar blauwe plekken aan over gehouden, je in goede handen was… En iedere keer stond je weer op nadat je gevloerd was. Wat een motivatie, wat een inzet. Ik ben er gewoon jaloers op. Ik wou dat ik zoveel motivatie had.

 

Daarna barste je in huilen uit, jij gaf op dat moment aan niet te weten wat er was, maar vervolgens tik je op je blog dat het kwam omdat je bang was wat er kan gebeuren as….. Nouja, as is drents, dat weet iedereen en daarvoor hebben wij ook een spreekwoord… As, is verbrande turf. Het is toekomst kijken, dat kan gewoon niet op zo’n manier, maar geloof mij, as ;) het jou gebeurd, dan schop jij gewoon keihard in de gevoeligere edele delen en echt, diegene is dan zo weg.

 

Jij hebt met je hoofd op zijn schoot gelegen, je hebt gewoon, rustig gewacht tot   je gevoel beter was. Tot je het weer voor elkaar kreeg om je tranen te onderdrukken… Je hebt geprobeerd de grote stalen deur te sluiten en de 25 sloten erop weer dicht te doen. Maar gelukkig was dat niet helemaal gelukt, je kreeg ze niet alle 25 dicht. Dat merkte hij wel toen hij tegen je begon te praten over het feit dat je gehuild had, over het feit dat jij jezelf had laten kennen en dat jij jezelf eens niet achter een masker verstopt had. Dat hij je vertelde hoe trots hij was dat je dat deed en dat dat helemaal niet erg is. Dat hij je vertelde dat je door te huilen, en door het met anderen te delen een gevoel, een gedachte of een herinnering een plaats kan geven en er mee kan leren leven in plaats van dat het met jou leeft. En wat ziet hij een dag later? Jij had niet alle 25 de sloten op je deur dicht… het waren er maar 24, er was toch iets blijven hangen, dat zag hij terug in je logje, je gebruikte in eens teksten, woorden en gedachten die jij anders niet zou gebruiken, hij had je gelukkig aan het denken gekregen. Wat ben ik blij dat dat hem gelukt is. Wat hoop ik… dat die gedachte blijft hangen.

 

Eigenlijk is er nog veel meer dat ik kwijt wil. Ik weet niet of ik dat wel nu hier gelijk onder moet zetten, dan word het gelijk wel zo’n grote lap tekst… Maar ik heb denk ik geen andere keus, als ik het niet doe dan zal ik het vergeten en dat is ook weer zo jammer.

 

Ik wou eigenlijk gewoon is beginnen in het verleden, een heel ver verleden. Dat moment dat wij elkaar eigenlijk “echt” leerden kennen. Hoe het kwam weet ik eigenlijk niet meer, dat is eigenlijk wel jammer ik had dat hier graag willen vermelden. Maar op een gegeven moment kwam het er op neer dat jij aangaf dat het niet zo goed met je ging, of dat nu kwam doordat ik had lopen doorvragen zoals ik daar zo goed in ben, of omdat jij het uit jezelf deed. Ik weet het echt niet…. Jij gaf aan mij niet genoeg te vertrouwen, je zei in mijn MSN gezicht dat jij mij niet voldoende vertrouwde met hetgeen wat er met jou gebeurd was.

 

Maar toch, na lang praten, mijzelf bloot geven, en vooral vertellen wat er ook bij mij speelt, duidelijk maken dat ik het zelfde had (onderhand heb ik van een stoornis geen last meer), als wat jij hebt, maakte je volgens mij vertrouwder met mij, je had volgens mij iemand gevonden om je ervaringen mee te delen.

 

Zonder dat ik wist wat er met je gebeurd was, zonder dat ik wist wat er in je omging, bleef ik uren op om met je te praten, ik weet niet waarom. Je was nog vrijwel een vreemde voor mij, en toch stak ik al die tijd in je. Ik wist je naam, ik wist dat je op school in de pauzes vaak bij ons zat, ik wist dat jij het zusje van was…. Ik wist eigenlijk niet zo gek veel, behalve wat algemene feitjes. Oja, ik wist ook dat jij in een gat woonde, een takkeeind fietsen hier vandaan. Maar echt, dat was het wel. Ik stak alle tijd in je die ik had, en op een gegeven moment vertrouwde je mij… Je vertelde mij heel globaal, in 3 zinnen, wat er met je gebeurd was.

 

Ik had er op dat moment eigenlijk nog helemaal geen beeld bij, hoe moet ik eigenlijk ook. Hoe moet ik begrijpen wat voor impact zoiets ergs, zoiets fundamenteel fouts, op je heeft. Ik wou je begrijpen, maar telkens liep ik weer tegen jouw moeilijkheden met vetrouwen op, steeds opnieuw lieve Muis zei jij mij dat jij mij niet genoeg vertrouwde. Maar toch, steeds opnieuw vertelde jij mij telkens iets meer. Ik kwam er achter dat jij parasuïcidiaal was. Ik kwam er achter dat jij eigenlijk schreeuwde om aandacht en schreeuwde om hulp.

 

Ik probeer zoveel mogelijk open en eerlijk tegen je te zijn. Ik probeer ten alle tijden gewoon te zeggen wat mij op mijn hart ligt. En dat waardeerde je. Je werd nog opener, ik dacht dat ik een muur gesloopt had. Maar dat viel even tegen, eigenlijk had ik nog helemaal niets bereikt. Jij liet enkel die tekenen zien waarmee jij aangaf dat het niet goed met je ging. Jij liet de negatieve tekenen zien, maar eigenlijk niets positiefs, ik zag en merkte eigenlijk helemaal niets positiefs aan je. Ik zag een muis in een muizenval, met een pootje tussen de klem en de plank, strijdend om een beetje hulp voor dat laatste zetje de goede kant op.

 

Ik was in deze periode kapot na ieder gesprek, maar ook erg voldaan en blij dat ik iemand heb kunnen helpen. Het valt zelfs voor mij niet mee om altijd maar positief tegenover al die negativiteit te staan. Het is voor mij ook moeilijk om tegen een negatief punt wat je al zo vaak gehoord hebt nog een positief weerwoord in te brengen. Toch lukt het nog aardig, bijna iedere keer kan ik je iets opbeuren, je wijzen op alle positieve dingen in je leven, alle vooruitgang die je boekt. Ik had het idee dat het goed met je ging…

 

Maar wat was ik kwaad, wat was ik ontzettend kwaad toen ik hoorde dat jij je weer gesneden had, je had een kruisje in je been gezet. Ik was echt woest, ik wist niet waar ik met dat gevoel heen moest. Op jou afreageren kan niet, dat is gewoon slecht. Ik heb het wel duidelijk gemaakt, duidelijk gemaakt hoe erg ik het vond dat je dat gedaan had. Hoe dom ik je vond, en of het je opgelucht had. Of het je blij had gemaakt. Of het je problemen had weggenomen.

 

Nou… niet echt zei muis, het lucht wel even op… Maar daarna…

 

Wat heb ik een negatieve klank aan het snijden gegeven in mijn eigen hoofd, wat heb ik een negatieve klank aan alle vormen van automutilatie in mijn hoofd gegeven. Wat werd het daardoor in een keer makkelijk. Het werd ontzettend makkelijk om jou te vertellen hoe slecht het eigenlijk wel niet is wat je daar gedaan had. Het werd ontzettend makkelijk om jou te zeggen hoe jammer ik het vond en hoe verschrikkelijk zonde ik het vond van alle tijd die ik in je stak…

 

En het werkte… Volgens mij heb je je al weken niet meer gesneden, en in tegenstelling tot mij ben jij al 2 weken van de sigaretten af… Echt, negatief zijn werkt soms…

 

Maar dan kom jij in een negatieve bui, jij ziet je nieuwe huis als een gevangenis, je voelt je er niet thuis, je ziet er tegenop dat het hele gezin er straks komt wonen… Dadelijk vond jij het nieuwe huis te klein, ja ook dat heb ik van jou gehoord (als je begrijpt waar ik naar verwijs). Ik heb alle mogelijke smoesjes uit jouw mond gehoord om maar niet naar je nieuwe huis toe te gaan, om maar niet de nieuwe kansen die mensen om je heen je bieden aan te pakken. Om maar niet, en dan ook vooral op geen enkele wijze, je leven te verbeteren… Wat is het dan moeilijk om jouw hoofd positief te maken. Hoe vaak heb ik moeten herhalen dat een nieuw huis met nieuwe kansen jou een nieuw leven geeft. Hoe vaak heb ik wel niet moeten herhalen dat jij het met beide handen moet aanpakken, hoeveel negatieve gevolgen er ook aanzitten. Hoe vaak heb ik moeten herhalen dat de nieuwe negatieve kantjes, nooit erger kunnen zijn dan de ouden… En dan? Dan woon je er, en gelijk de eerste nacht dat ik bleef slapen… Het was raak… Je voelde je zo ontzettend op je gemak, je voelde je zo veilig… We hebben ons letterlijk bloot aan elkaar durven geven… Toch ging dat niet vlekkeloos, je hebt een aantal flashbacks gehad, herbelevingen of hoe the fuck je ze dan ook maar wilt noemen. Wat voelde ik mij kut. Ik probeerde het nog wel zo rustig, zo langzaam en zo zorgzaam te doen. Het zo plezierig mogelijk voor je te houden. En toch mislukte dat. Toch had jij zo’n rotmoment. Verschillende rotmomenten… Wij hadden het er toen al over of het wel goed was dat we dit deden…

 

Toch hebben we elkaar nog vaker aan elkaar overgegeven, we hebben van alles gedaan… En nu? Volgens mij heb jij amper nog ergens last van, volgens mij… begint het te wennen. Volgens mij heb jij het, door je gevoelens te delen, een plaatsje gegeven. Eentje veel verder naar voren dan je oude negatieve gevoelens…

 

Maar toch… Iedere keer vraag ik mij nog af of het wel goed is. Maar dat weet ik niet. Dat zien we wel. Je hebt er sowieso heel veel van geleerd, en of het vaker gaat gebeuren… Wie weet.

 

Jij bent iemand voor wie ik heel veel over heb Muis. Jij bent iemand die zoveel tijd van mij eist, en die het gewoon altijd krijgt zonder daarop commentaar te krijgen. Ik hoop gewoon.. dat het snel beter met je zal gaan. Dat je kunt doen wat je leuk vind, dat je je niet altijd meer zorgen hoeft te maken.

 

Ik verwacht geen sorry, ik verwacht ook geen dankjewel. Ik verwacht niets, gewoon de vooruitgang in jou zien is voor mij al beloning genoeg. Geluk is iets wat niet met woorden uit te drukken is, en waar geen stoffelijke waarde aan te hangen is. En ieder beetje geluk wat jij er bij krijgt… Is onbetaalbaar.

 

Het spijt mij trouwens, ik had eigenlijk “ons” hele verhaal hier neer willen zetten. Maar terwijl ik aan het tikken was bedacht ik mij allemaal weer nieuwe dingetjes. Allemaal dingetjes die verder terug er tussen moesten, en verderop juist erachter moesten… Ik ben maar gewoon door gaan typen. Jij zult verbaasd zijn hoeveel details ik nog weet… Maar het heeft geen zin om het allemaal nog hier bij te gaan vermelden, deze log is al 5 volle a4’tjes.

 

Bedankt voor het lezen.

reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 231


Een sleutel tot je hart
Persoonlijk | Overige | 17 Juli 2010 | 02:21:22
Ik SMSte het net iemand, een smsje van om en nabij de 1000 tekens... Ik bedacht mij iets en dacht bij mijzelf, goh... Dat klopt misschien wel...
 
Ik zal is proberen of ik het hier nog uitgebreider kan weergeven dan die 1000 tekens, gewoon nog mooier omschrijven.
 
Iedereen die in en huis woont weet hoe het eruit ziet, een sleutel. Gewoon, zo'n stukje metaal met van die tandjes erop, van die kleine ribbeltjes waarmee je een deur kunt openmaken. Iedereen die in een huis woont weet hoe goed je jezelf kunt opsluiten in een huis, gewoon niet naar buiten komen, niemand een blik binnen geven. Iedereen weet dat als jij je deuren op slot hebt, je ramen dicht metselt en er een brand uitbreekt, jij een heel groot probleem hebt.
 
Waarom doen mensen dit dan toch geestelijk met zichzelf? Waarom begint het heel klein, er gebeurd iets wat absoluut niet leuk is, en we sluiten onszelf op in ons hoofdje. Wij gaan onszelf in een huisje neerzetten, gewoon, die van de buren. Je gaat afstand van mensen houden, bang dat ze je gaan kwetsen. Bang dat er iets gebeurd wat je liever niet hebt...

Toch gebeurd het weer, je word weer gekwetst, je neemt nu maar het huisje aan het einde van de straat. Je weet dat ze nu nog verder moeten komen om bij je te komen, om je te begrijpen.. Dat ze nog verder moeten gaan om te doen wat jij toch niet wilt...
 
Toch gebeurd het weer... Je gaat je ramen nu dicht metselen, je kijkt er niet eens meer naar, naar die grote boze buitenwereld... en toch gebeurd het weer. Je verhuist naar een hutje op de hei, daar waar ze je niet kunnen vinden, daar waar ze je niets kunnen maken, daar waar niemand ooit zal komen... Maar wat is deze wereld toch klein, ze staan al weer op je deur te bonzen, ze staan alweer voor je deur te wachten, je weet het. Je kunt er niet omheen, ze zijn er al weer.
 
Dit is eigenlijk het moment op bij een ander op de bel te drukken, te vragen of je zijn huisje in mag, te kijken of hij je kan helpen. Te kijken of de toenadering en het vertrouwen wat je met moeite geeft ook nut heeft... Toch doen wij mensen dat niet.
 
Wij gaan op zoek naar een nog beter huisje, een van massief beton. Dikke muren, minimaal een meter. Geen ramen, geen luchtgaten, alleen een houten deur. Op het moment dat die houten deur ingebeukt word, ben je het meer dan zat. De boel om je heen staat in lichterlaaie, je bent bang, je weet niet waar je heen moet. Je hebt het gevoel niemand meer te kunnen vertrouwen omdat je vertrouwen al zo vaak beschaamd is. Je hebt het gevoel nergens meer heen te kunnen...
 
Dan toch maar een stalen deur, en dan toch, nog net genoeg ruimte om er een sleutel onderdoor te schuiven. Toch nog net dat kleine beetje hoop dat het goed komt, en toen wist iemand die gleuf te bereiken onder de deur. Die wist hem iets groter te maken. Die wist je mee te nemen naar je huisarts.
 
Op dat moment moest je iets... Je wist het niet, toch lag die sleutel nog binnen, bij je, veilig bij je. Weggestopt zodat niemand er ooit bij zal kunnen. Jij hebt nog geen idee wat je er in vredesnaam mee moet... Weer gaat die slijptol in je deur, de kier word wat groter. Er is nog iemand die je met je leven gaat bemoeien... Dan alleen niet passief, maar verschrikkelijk actief. Hij wil alles weten, hij wil weten wat er gebeurd is. Hij ziet het aan je als je weer is liegt, dat maskertje van je helpt niet. Hij merkt het als je de waarheid achterhoud, je valse lach heeft geen nut. Hij wil graag dat eerste maskertje, uit die eerste rij, en zelfs de eerste kolom zien. Hij vertikt het om een ander masker te zien dan die, die je bij je geboorte gekregen hebt...
 
Wat is dat moeilijk, toegeven aan iemand die zo aandringt. Wat is het moeilijk om die sleutel dan toch dat ene zetje te geven als je al zo vaak bedrogen bent, als er al zo vaak tegen je gelogen is. Wat is het toch lastig, als je je schaamt voor wat er gebeurd is.
 
Wat is het toch moeilijk als je denkt dat het je eigen fout is, dat je je 342e masker op je hoofd gezet hebt terwijl je al in een bunker zat waar niemand je kan zien. Maar toch begin je je te beseffen dat je er niet meer omheen kunt. Begin je te begrijpen dat huilen toch je geboorte masker is. Dat sterk zijn niet een vereiste is.
 
Toch zie ik steeds iets meer van een sleutel, maar hij ligt nog zo ver bij mij vandaan. Je geeft jezelf helemaal, maar toch net niet. Ik kan nog steeds niet bij de sleutel tot je hart... Weten wat er is, weten wat er in je omgaat. Nog steeds weet ik niet wat er precies gebeurd is.
 
Ik bied alle hulp die ik kan, tijd, gedachten, emoties en zelfs geld. Het maakt niet uit wat je nodig hebt, zolang ik je maar zover kan krijgen dat je die sleutel eens onder de deur vandaan duwt, zodat ik eindelijk op zoek kan gaan naar het slot...
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 176


Overigen....
Overige | 14 Juni 2010 | 01:29:12
Ik was hier op punt op zoek naar de rubriek "Overige"... Ik kon die niet vinden, kan iedereen hier zijn gedachten dan zo mooi in allerlei hokjes plaatsen? Kleine hokjes, grote hokjes gewoon.... hokjes?
 
Is het zo makkelijk voor mensen om het van zich af te schuiven dat een verloving verbroken is? Dat je emailtjes leest, van jaren geleden... en je maag zich eigenlijk omdraait? Dat iemand je zegt, nee zelfs belooft nooit meer zonder je te kunnen, en vervolgens het een paar jaar later allemaal weggooit? Is het zo raar?
 
Is het zo raar dat ik dit land niet begrijp? Wij zijn een land waarin wij miljarden moeten bezuinigen, wij zijn een land waar wij door hebben dat er een probleem is maar niet in langdurige oplossingen denken. Wij zijn een land van vooruitschuivertjes.
 
Wij zijn een land van lafbekken. Een agent in Amsterdam trekt zijn wapen en schiet een keer... Gewoon, in de lucht. Een waarschuwingsschot... Gewaarschuwd waren de inbrekers, 2 zijn er van de 3 blijven staan... Maar 't land is te klein, de lafbekken schreeuwen moord en brand en schieten mag niet! Dit land... wat hebben wij er aan?
 
Er zijn zoveel mensen in dit land die het echt slecht hebben... en toch ken ik er geen een. Er zijn mensen die te weinig geld hebben om rond te komen... ook daarvan ken ik er geen een, ik ken wel mensen die een verkeerd uitgave patroon hebben... je weet wel, bijstandsmoeder, drugs en pringles? Wij zijn in Nederland zo diep gezakt dat wij voedselbanken inzetten om de honger te bestrijden, misschien werd het eens tijd om de klanten hun BMW's en bontjassen af te pakken... Boven je stand leven hoort niet geholpen te worden.
 
Is het niet eens tijd om wat te doen aan de echte problemen in dit land? Mensen voelen zich op straat verdomme onveilig!!! Hoe kan iemand zich nu onveilig voelen in ONS land! Dat mag toch niet!!! Daarbij... het is overbodig... Als we naar de cijfers kijken is ons land een van de veiligste van Europa...

Waarom zijn wij zo laf geworden? Waarom durven wij geen nee meer te zeggen? Niet tegen onszelf, niet tegen de zogenaamd zwakkeren en niet tegen de sterken. Waarom durf ik geen nee te zeggen tegen mijn maag, die verschiet bij dat mailtje? Waarom geven wij gewoon eten weg aan mensen die meer verdienen dan ik doe? Waarom geven wij mensen een uitkering als ze er vervolgens toch maar drugs van halen?
 
Wat is er nu zo ontzettend fout gegaan in dit land???
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 94


Liefde, kracht en steun...
Persoonlijk | 22 Maart 2010 | 20:52:16
Zelfs nu ik het erg druk heb met werken, zelfs nu ik niet altijd online kan zijn... Kan je me altijd smsen of bellen. Zelfs op deze momenten probeer ik voor iedereen klaar te staan. Nu nog hopen dat mensen dat accepteren...
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 109


Moeilijke momenten en romplsomp
Persoonlijk | 27 Januari 2010 | 01:38:34
Iedereen kent ze wel, die moeilijke momenten. Momenten waarop je net dat ene stapje extra moet zetten om toch verder te kunnen gaan met datgene waar je mee bezig was.
 
Ik heb zo ook een aantal dingen...
 
  • Relatie verbeteren
  • Mensen blijven helpen waar ik kan
  • Uitblinken in mijn werk
  • Huisje Boompje Beestje
  • Huisje, Boompje, Muisje.

Dit geeft allemaal zo'n rompslomp met zich mee... Rompslomp, drukte, vervelend, chaos, omslachtig...
 
Maar vervelend... hoort niet in het rijtje thuis... Het is iets... wat je wilt, wat je doet omdat je het fijn vind.. Ik doe het omdat het dingen zijn die ik belangrijk vind. Erg belangrijk.
 
Ik... wil vooral het laatste bereiken... Huisje, Boompje, Muisje. Een veilige omgeving, voor een lief muisje zonder muizenval.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 99


Woede
Persoonlijk | 25 Januari 2010 | 00:48:15
Chaoslog
 
Sommige mensen kunnen je zo ontzettend kwaad maken, je kan soms echt zo ontzettend kwaad worden om dingen die mensen doen. Dit terwijl ze misschien die dingen nog zo goed bedoeld doen, maar toch net iets meer erbij stil hadden moeten staan.
 
Sommige kleine dingen die je zo goed bedoelde moet je misschien iets beter overdenken om te beseffen dat je advies misschien een heel nadelig gevolg voor een derde kan hebben. Soms moet je mensen die problemen hebben niet bij elkaar dumpen. Als een van die twee dan ook nog slaapproblemen heeft moet je het misschien al helemaal niet in je hoofd halen om diegene wakker te laten bellen.

Misschien moet je dan gaan nadenken of er nog meer mensen zijn die persoontje 2 kunnen helpen. Mensen die het aanbieden, maar dan eigenlijk grofweg terug te horen krijgen dat ze als nummer X op de lijst staan van mensen die gebeld/gesmst worden. Laat ik het zo zeggen, op het moment dat ik iemand mijn hulp aanbied, dan zou ik het fijn vinden als dat gewaardeerd word. Niet alleen een dankjewel krijgen, maar dat dit ook in gebaar geuit word. Ik verwacht dan eerlijkheid en openheid. Ja, ik verwacht.
 
Ik kan mijzelf niet opdringen, zo kan niemand. Maar als ik bijvoorbeeld aan iemand zou vragen hoe het met diegene gaat, en ik krijg te horen dat het goed gaat, maar ik krijg uit andere bronnen heel ander nieuws... dan is mijn hulpvaardigheid echt, erg, erg snel weg. Ik snap dus ook dat dat soort mensen niet erg veel geholpen worden. Ik kan hier helemaal inkomen.
 
Alleen op 't moment dat je dan zelf je problemen gaat neerleggen bij iemand die hier niet tegen kan, omdat diegene met eigen problemen zit, dan vraag ik mij af of je dan niet ECHT egoïstisch bent. Ik vraag mij dan af hoe correct je jezelf dan mag noemen. Ik kan heel eerlijk zeggen dat mensen die dat doen niet echt nadenken over hun gedrag en hun gevolgen. Mensen wakker bellen als ze moeite met slapen hebben. Naast een alcohol verslaafde biertje na biertje naar binnen werken om je eigen verdriet "weg te drinken". Of misschien wel naast iemand gaan zitten die niet tegen psychische spanningen kan, als je zelf zo gespannen bent als de pest.
 
Zijn dit wel dingen die je zou moeten willen? Dingen waarvan jij eigenlijk met je eigen gevoel in de knoop zou moeten komen omdat je iemand anders nog zwaarder belast dan diegene al is? Ik denk zelf dus overduidelijk dat je dat niet zou moeten willen.
 
Ik ben zelfs van mening, dat je op het moment dat jij alleen nog maar kan kiezen tussen mensen met problemen, je botte hoofd is naar rechts moet richten, en vreemden in je leven moet toelaten. Eerlijk zijn over wat er gebeurd is, en aantonen dat jij sterker bent dan het verleden. Misschien is het dan is tijd om te stoppen met je te schamen of het te verdrukken, maar eerlijk te zeggen, TOT HIER EN NIET VERDER.
 
Ik vind het soms vreemd. Ik denk dat mensen soms iets meer moeten nadenken bij hun acties. Ik begon met advies geven wat niet kan... Maar ook advies geven aan jezelf. Iedereen doet het alle dagen, mensen maken iedere dag opnieuw keuzes over hoe ze hun dag in gaan vullen, iedere dag opnieuw lopen ze bij zichzelf na te denken hoe ze hun alle daagse problemen op gaan lossen. Maar op sommige momenten, dan komen daar moeilijke keuzes bij kijken, ethische problemen. Misschien moeten mensen ook op dat soort momenten iets beter nadenken, nadenken wat ze tegen iemand zeggen... Wat ze doen op een bepaalde situatie... Wat ze niet doen misschien wel...
 
Het kan van heel makkelijk, zou jij je hond zijn poep opruimen (ik niet.) tot hele lastige, zou jij tussen iemand met een mes, en een complete vreemde in springen (ik wel, geen internetheld. Het is je werk). Misschien moeten mensen eens nadenken voordat ze wat zeggen, een keer geen flapuit zijn... Ik kan me er soms zo kwaad om maken.
 
Een mens heeft 3 reacties op een traumatische ervaring, de 3 F'en. Fight, Flee and Freeze. Drie menselijke reacties over hoe adrenaline in ons lijf reageert. (overigens beschrijf ik nu traumatische ervaringen, maar dit verhaal gaat ook op in de dagelijkse omgang met mensen, durf ik te praten of durf ik dat niet) Op het moment dat jij iemand in je leven krijgt, welke de grootste problemen heeft. Op dat moment maak je een afweging. Moet ik iets doen? Of niet? Of moet ik nu zeggen dat ik 't niet wil weten, en niet kan verwerken.
 
Mja, ik dwaal weer af. Ik ben weer enorm om het onderwerp heen aan 't lullen. Ik was kwaad. Ik ben kwaad. Ik ben neidig. Woede is niet goed voor mij, iets wat ik eigenlijk niet vaak benoem, puur omdat ik er bang voor ben. Ik ben bang voor woede, ik ben bang om echt boos te worden. Als ik boos ben, ben ik absurd rustig, maar klap ik ineens open. Ik verberg het gevoel wat ik krijg dus meestal, ik ga zelf een maskertje dragen. Als ik voel dat ik ergens kwaad om kan worden, dan uit ik dat verbaal altijd enorm. Ik wil gewoon geen gevoel terug krijgen zoals ik dat eerder gekent heb.
 
Op het moment dat je dan zo'n emotie tegen het lijf loopt, gewoon woede, door iets wat een ander besloten heeft, waar je eigenlijk compleet buiten staat, en alleen vanaf de zijlijn iets mee te maken hebt... Dan kan ik soms bang van mijzelf worden. Mja.. Het is niet dat ik diegene iets aan wil doen hoor, absoluut niet. Het is gewoon dat diverse gedachtes aan dingen die ik in 't verleden heb meegemaakt weer door mijn hoofd heen gaan.
 
Ik kan echt ontzettend beschermend tegenover mijzelf zijn, mijzelf vooraf uitschakelen om woede te voorkomen. Ik kan ook ontzettend beschermend tegenover anderen zijn, ik ga letterlijk door het vuur voor mensen. Het maakt mij niet uit wat mijzelf overkomt, zolang een ander het maar goed heeft. Ik heb wat dat betreft een eigenwaarde van 0.0% (een eigenschap die voor mijzelf niet goed is) en kan mijzelf finaal wegcijferen...
 
Nja weer zo off-topic bezig. Ik denk dat ik er maar een einde aan moet breien, mijn angst voor woede real life met iemand bespreekbaar kunnen maken, en ik denk dat 't zo wel goed is. Ik hoop alleen, dat we op deze wereld iets meer gaan nadenken.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 101


Ballonen laten knappen het zou je hobby maar eens zijn..
Humor/Filmpje | 19 Januari 2010 | 19:22:31
Echt... het zou je hobby maar zijn... als deze man balonnen kan laten knappen, zo kan geen enkel ander het.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 94


Waar zijn we mee bezig
Maatschappij | 19 Januari 2010 | 18:13:39
http://www.nu.nl/internet/2164651/brit-twittert-opblazen-vliegveld.html
 
Gewoon een linkje, echt vorm zelf je mening. Iemand plaatst laconiek een berichtje op twitter, gewoon een grapje tegen zijn vrienden. Moeten we nu echt bij iedere poep en scheet op onze achterpootjes gaan staan? Kom op mensen, doe even een beetje normaal...
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 83


Parkour
Humor/Filmpje | 19 Januari 2010 | 11:16:41
Ik kwam dit filmpje echt al tijden terug op het internet tegen, maar ik kwam hem vandaag weer eens tegen, ik moest gelijk weer bedenken hoeveel respect ik eigenlijk wel niet kan opbrengen voor mensen die een waardeloze hobby hebben, althans dit filmpje is niet echt nuttig, maar daar alsnog wel ontzettend veel talent in hebben... Heren (en dames) RESPECT!
 
 
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 78


Genieten, make out chicks uncut
Humor/Filmpje | 19 Januari 2010 | 02:06:53
 
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 87


Laat je gaan
Persoonlijk | 19 Januari 2010 | 02:01:07
Je kunt je bij mij laten gaan,
ik zal je hiervoor ook niet laten staan.
Ik zal er altijd voor je zijn.
 
Je kunt van mij op aan,
laat bij mij toch je traan.
Als er niemand is, zal'k er zijn.
 
Je hoeft niet meer al je vrienden af te gaan,
ik zal je steunen in je bestaan.
Je hebt iemand die er voor je IS.
 
Je vertrouwen in mij is mij niet ontgaan,
't verwondert mij, is je al zoveel misdaan.
Ik begrijp je, het doet je zoveel pijn!
 
Laat deze opmerking mij niet misstaan,
wat jou in je leven is aangedaan,
dat mag toch niet zo zijn!

Maar als je jouw problemen ging verstaan,
en als je de hulp aanneemt van een kompaan,
dan maken we een einde aan het venijn!
 
Kom laten we toch vooral verdergaan,
laten we in 't leven niet blijven staan!
Laten we het toch niet zo zijn...
 
Dat deze hindernisbaan,
zorgt dat jij niet meer op kan staan?!
Laat mij er toch voor jou zijn...
 
Astjeblieft... Laat mij er voor je zijn...
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 85


Klagen, treinen, OV en waarom ik er toch nog van houd.
Maatschappij | 18 Januari 2010 | 00:33:15
Mensen klagen altijd zo ontzettend veel, het maakt niets uit waarover, mensen klagen maar en klagen maar. Het maakt niet uit of het over de euro, de koers, het kabinet of het OV is. Het meest spannende waarover te klagen valt zijn de oplossingen die de NS bood tijdens de "sneeuwstoringen". Mensen lopen maar op de NS te foeteren terwijl dat gewoon nergens voor nodig is. Mensen hebben in Nederland helaas nog niet door dat de NS eigenlijk een best mooie organisatie is die van alles voor zijn/haar reizigers doet. Mensen die bv. niet door hebben dat ProRail de rails onderhoud, en dus de wissels. Mensen die klagen op de NS dat de NS die zooi maar beter moet gaan onderhouden, maar stiekem eigenlijk gewoon zo'n plank voor hun hoofd hebben, nouja plank, eerder een betonnen blok OM hun hoofd. De NS doet niets anders dat die treinen waar je in stapt laten rijden, de winkeltjes op stations runnen en dat soort ongein. Het beheer van het spoor is allemaal ProRail.  
 
Als ProRail dan een aantal branders (wisselverwarming) "vergeet" aan te zetten, omdat ze vinden dat ze te weinig mensen hebben om deze zooi te onderhouden. Ja, nouja, dan moet je toch echt niet bij de NS gaan klagen, wat moet je anders, een vlammenwerper voorop je trein monteren? Meters aan vuurmuur voor je trein laten spuwen? Nouja, dat heeft ook wel weer zo zijn voordelen (A) Denk dat de stations dan ook eindelijk is een beetje warm zijn.
 
Maar oké, dat was dan weer het geklaag van mensen, wat vind ik dan wel zo leuk aan treinen? Nou, ik vind het leuk aan treinen dat er zo verschrikkelijk veel verschillende typetjes op zo'n kleine ruimte op een gepakt zitten. Had ik eerder al verteld van een mevrouw die ik op een station sprak en enigsinds emotioneel was, omdat ze haar baan kwijt geraakt was rond de kerstdagen, zo ga ik nu vertellen van een meneer die ik sprak op een ander station in Nederland, ik weet niet of ik er ooit over verteld heb, anders doe ik het nu nog maar eens. Deze meneer is ik gok een jaartje of 50, het is een man die op mij als zeer aardig overkwam. Ik klaagde zachtjes over dat de trein wat vertraging had, en toen kwam hij met de wijze woorden, Het leven is veel te kort, om je over dat soort dingen druk te maken. Ik keek hem toen toch wel enigsinds verwondert aan. Ik vroeg mij af hoe hij daar ooit bij kwam. Nu is het mij wel duidelijk, ik was zo aardig om te vragen of hij toevallig van zijn werk kwam... Nee dat kwam hij niet, hij was verplicht gepensioneerd. Hij vroeg mij wat voor werk ik deed, of of dat ik naar school ging.. Ik heb hem toen maar verteld dat ik met school gestopt ben en tegenwoordig fulltime bij de overheid werk. We kwamen eigenlijk al doende meer en meer bij zijn verleden.
 
Hij vertelde dat hij vroeger als ontwikkelingswerker uitgezonden is geweest, en dat hij daar dingen heeft gedaan om anderen te helpen. Dat hij zijn leven op het spel heeft gezet om mensen in lastige situaties in een land ver ver weg te helpen. Hoezo ver van mijn bed show?
 
Hij heeft daar diverse malen doodsangsten uitgestaan, en zo bleek gedurende het gesprek niet voor niets. We kwamen bij zijn reden waarom hij met vervroegd pensioen ging, hij is verplicht met pensioen gegaan omdat hij in Afrika mishandelt is. Hij is daar met kapmessen door 2 zilverruggorilla's (Lees: brede afrikanen) in elkaar geslagen. Die sukkels daar kunnen ook niets, hij leeft nog. Hij is naar Nederland overgevlogen, heeft twee jaar in Utrecht aan diggelen gelegen, en is daarna dus verplicht gestopt met het werk. Maar hij zou het zo weer doen als hij de kans kreeg. Respect.
 
Ik zat vanmorge ook al in de trein.. Een ritje, een kort ritje van 12 minuten. Ik vroeg gewoon aan een meneer of dit de trein naar locatie X was (stond verkeerd aangegeven) en die man vroeg of ik een student niet... Ik zeg dus nee, ik ben gestopt met mijn opleiding. Hij kijkt mij aan, dat is toch zonde? Stoppen met je opleiding? Ik reageer daar op met nee... Ik doe tegenwoordig iets met mijn leven wat voor mij veel waardevoller is. Ik kan mensen helpen waar nodig. Ik kan mijn mannetje staan als iemand het nodig heeft. Weet je wat de meneer zegt? Nou dan ben jij een militair! Ik kon dat alleen maar beamen. Hij begon een heel betoog dat geweld gebruiken slecht was. Ik moest hem hier volkomen gelijk in geven, ik verafschuw alle vormen van geweld en zou het liefste hebben dat ik werkloos was. Maar ik kan nu gewoon zoveel meer doen dan alleen geweld gebruiken. Ik kan mensen helpen! Ookal ben ik een hoer van de economie, ik kan voor een mager loon gewoon mensen helpen!
 
Ik vertelde de meneer hoe wij werken, ik vertelde de meneer dat ik dat liever niet had, maar het helaas soms nodig is. Hij vertelde mij, dat we maar is bij voetbalrellen iedereen het hoofd in moeten slaan... Hoezo hipocriet? *Dames en heren, het volgende station is station....* Nog een fijne dag meneer. U ook meneer.
 
Ben je op je eindbestemming, snel het winkeltje in, je krijgt toch wel wat dorst van al dat praten, zie ik een mevrouw staan met haar complete hebben en houden, ik bedenk me, ja mijn vriendin haalt mij zo op hier.. Ik kan nu niet nog met haar gaan staan praten helaas, ik moet nog even iets te drinken halen, anders word ik gek! Nouja, ik dus wat te drinken halen, en ook wat te snoepen *foei* en ik kijk op mijn horloge, het kan nog. Ik zie dan net dat er een oud mevrouwtje met deze jongedame staat te praten... Uit huis gezet door haar vriend. Nasty... Maar goed dat er iemand is die haar al helpt.. een wildvreemde. Gewoon weer iemand die is een helpende hand uitsteekt om een ander te helpen *respect*.
 
Soms praat ik ook wel met mensen puur om mijn eigen nieuwsgierigheid tevreden te stellen... Immers ik ging op dat moment naar buiten, ik was immers binnen best overbodig, en ik zag daar een meneer staan met twee vrouwen, nouja vrouw en dochter *gok ik*. Buitenlanders in ieder geval met een blanke man... Ik dacht, hey, dat is opvallend. Ik steek een sigaret op, zie een auto aanrijden en zie dat de man de twee vrouwen helpt met instappen en blijft staan... Makkelijk zo'n gesprek starten: "Moet u lopen?".
 
Nou nee, meneer was eigenlijk aan het wachten op nog iemand. Het duurt nog even, maarja gelukkig had hij nu een gesprekspartner. Mooi. Ik had ook wel behoefte aan een gesprek nu ik op mijn vriendin stond te wachten die mij zou komen ophalen. De man vroeg logischerwijs dus ook of ik ook op iemand stond te wachten, ja hoor, ik stond te wachten op mijn vriendin. Gewoon, weer praten. Even met die beste man het erover hebben dat het leven mooi is, en dat je keuzes maakt. Waarom, gaan random gesprekjes altijd over keuzes? Vooral als je er met oudere mensen over praat. Het zijn nooit koetjes en kalfjes, of komt dat door een uitstraling die een persoon heeft. Ik heb zo nu en dan het idee, dat mensen sowieso snel een levensverhaal tegen mij ophangen. Ik zie dat positief, immers, ik kan zo mijn werk makkelijker uitvoeren, en ik kan zo tenminste meer mensen helpen.
 
Waarom ik nu het OV zo mooi vind? Je praat met mensen, je hebt contact. Je komt achter dingen, bijzondere verhalen. Soms... Zou ik ze in een boek willen tikken, en deze laten uitgeven... Verhalen van een treinreis.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 117


Kom in mijn armen
| 14 Januari 2010 | 21:16:07
Kom in mijn armen,
sluit je ogen.
Bij mij ben je veilig,
overdag, en in de nacht.
 
Kom in mijn armen,
laat je tranen lopen.
Het lucht je op,
en het mag.
 
Kom in mijn armen,
gewoon om te liggen.
Voel mijn armen,
als een veilig schild.
 
Kom in mijn armen,
omdat het mag.
Kom in mijn armen,
als je wilt.
 
Sorry, het is heel goedkoop, ik weet het. Ik had het op zijn minst kunnen laten rijmen maar... dan was ik een rijmwoordenboek nodig. In ieder geval denk ik dat dit duidelijk is. Het is op dit moment gericht naar een bepaald persoon in mijn leven, een persoon die voor mij enorm waardevol is.
 
Het is gericht aan een meisje, wat zoveel kan bereiken, zoveel kan behalen maar toch zoveel tegenslag kent. Het is gericht aan een meisje wat zo ontzettend mooi en sterk is, maar dat zelf niet beseft.
 
Het is gericht aan een meisje, een meisje die misschien net iets meer steun zou kunnen gebruiken in haar leven. Niet veel, gewoon een luisterend oor, een keer een knuffel, een arm om haar heen.
 
Een meisje, wat gewoon zo'n last met zich mee draagt, waar ik niets aan kan doen. Een last welke ze zelf zal moeten afwerpen, de touwen waarmee het op haar rug zit door zal moeten snijden... Niets waar ik mee kan helpen, ik probeer alleen dat mes te zijn, waarmee ze die touwen kan doorsnijden, of die kracht welke ze kan gebruiken om die last af te werpen...
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 99


Vertrouwen
Maatschappij | 13 Januari 2010 | 02:42:30
Wat is vertrouwen? Wanneer kan je iemand nou daadwerkelijk vertrouwen, wanneer kan je nu geloven dat diegene er echt voor je is. Hoe kan iemand het vertrouwen van een ander winnen. Of is dit uberhaupt niet mogelijk, maar moet je het krijgen?
 
Ik heb voor de betekenis van het woord vertrouwen mijn grote vriend, de Van Dale maar weer eens tevoorschijn getoverd. Het is een jongeman welke erg veel woorden kent, maar eigenlijk nooit de juiste definitie van zo'n woord weet weer te geven. Nouja, vast wel een juiste, hun eigen, maar de woorden of de begrippen waar ik meestal over schrijf zijn zo geladen, zo gevoelsmatig bezwaard, of juist zo verlicht, dat ze niet met zo'n simpel stukje te omschrijven zijn.
 
Ik heb gisteren (naja eigenlijk voor mij nog vandaag aangezien ik nog geen oog dicht gedaan heb) de discussie gehad wat vertrouwen nu eigenlijk voor diegene betekende. Ik heb hierbij de definitie van de Van Dale maar tevoorschijn getoverd:

2ver·trou·wen het; o geloof in iems goede trouw en eerlijkheid
 
Vertrouwen, het geloof in iemands goede trouw en eerlijkheid. Nu word ik er al wel wat wijzer uit, maar ik kan mij hier zelf nog niet in vinden. Want wat is het nu echt, ga je alleen uit van goede trouw en eerlijkheid, of kan ligt dit geloof niet altijd zo vast als het hier lijkt? Kan het ook zo zijn dat vertrouwen juist een hoop is dat iets goed gebeurd... Nouja die definitie had de Van Dale dus ook.
 
Ik zou er dus op dit moment meer van maken de hoop dat iemand uit zijn goede trouw en eerlijkheid handeld. Dus dat deze jongeman/vrouw daadwerkelijk zijn/haar best doet om er daadwerkelijk klaar voor te staan. Om zijn/haar goede trouw en eerlijkheid op 't spel te zetten voor hetgene wat jij hem/haar toevertrouwd.
 
Ik zelf heb een hele open vorm van vertrouwen. Ik vertrouw iedereen, totdat het tegendeel voor mij bewezen is. Ik ga altijd uit van de eerlijkheid van de mens, en aan de trouw aan onze waarden en normen. Ik ga altijd uit van deze dingen zodat iedereen bij mij met een frisse start kan beginnen. Dat niemand ooit over mij kan zeggen dat ik hem of haar ongelijk behandelt heb, dat ik iets fout gedaan zou kunnen hebben omdat ik tegen diegene gezegd heb dat hij of zij mijn geheimpje niet mag weten.
 
Ik heb geen geheimen namelijk, behalve als mij er specifiek om gevraagd is. Ik heb geen geheimen voor de mensen om mij heen. Ik ben vrijwel zeker een open boek. Je kunt mij altijd alles vragen, of je antwoord krijgt is een tweede, maar als je hem krijgt (99% v/d tijd) dan zorg ik ook dat deze zo volledig mogelijk is zodat je alles in een keer snapt. Ik ga er dan van uit dat je met je eer en geweten met dit soort informatie omgaat. Of je er iets mee doet is een tweede, maar sowieso dat je het in principe voor jezelf houd. Immers ik ben diegene om wie het gaat en dus logischerwijs ook diegene die kan beslissen of iemand het daadwerkelijk mag weten of niet.
 
Wat het nadeel is van deze vorm van vertrouwen? Je word helaas nogal vaak gekwetst, ik word regelmatig met dingen om mijn oren gegooid die eigenlijk binnen 4 muren hadden moeten blijven, ik krijg vaak genoeg dingen te horen die niet zo leuk zijn. Maar dat geeft niets, ik heb de persoon aan wie ik het vertelde tenminste een eerlijke kans gegeven ;)
 
Wanneer kun je iemand daadwerkelijk vertrouwen? Nouja, voor mij is dat heel snel, ik vertrouw iemand erg snel omdat ik graag overkom als een open en transparant persoon. Binnen zo'n houding passen geheimen nu eenmaal niet. Ik ben dus ook van mening dat ik je in principe iedereen kan vertrouwen. Hier zijn alleen altijd uitzonderingen, zo zijn er mensen die door de verschillende gebeurtenissen in hun leven een andere moraal hebben overgehouden. Die niemand meer kunnen vertrouwen of het althans erg moeilijk vinden. Ik kan mij voorstellen dat dit inderdaad lastig is, maar volgens mij kan je iemand daadwerkelijk vertrouwen als je geen reden hebt om aan die persoon te twijfelen. Dus wanneer je heel subjectief zou kijken of diegene misschien iets slechts in zijn of haar zin heeft, en dan vooral gebeurtenissen uit het verleden opzij laten, gebeurtenissen waar je in principe niets aan hebt om te bepalen of je iemand al dan niet moet gaan vertrouwen.
 
Wanneer kan je geloven dat diegene er echt voor je is?Alleen op het moment dat diegene dat keer op keer bewijst, dat diegene keer op keer zonder te mopperen of te morren klaar voor je staat en elke keer weer opnieuw vraagt waarom je niet eerder belde, smste of langs kwam. Dan is diegene volgens mij een echte vriend van je, en kan je er vanuit gaan dat diegene er echt voor je is.
 
Hoe kan iemand het vertrouwen van een ander winnen? Ik heb echt geen idee, dit is echt de 1 million dollar question, ik weet het niet. Als ik het wist had ik deze log misschien wel niet geschreven. Ik hoop althans dat iemand nog belang heeft bij mijn kijk op zo'n verhaal. Het is volgens mij al weer een veel te lang stuk geworden, maar dat makt uit uit, we maken er altijd wel en feestje van.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 138


Keep on dreaming
Maatschappij | 13 Januari 2010 | 02:24:59
Somethimes I can not help to keep on dreaming that I can change the world on my own.
 
Soms kan ik het echt niet helpen dat ik het blijf geloven. Dat ik blijf denken dat ik in mijn eentje een verandering kan betekenen voor iedereen om mij heen. Ik kan het echt niet helpen dat ik het blijf proberen. Ik hoop dat iedereen dat begrijpt.
 
Ik kan het alleen maar als het geaccepteerd word, als het niet word geaccepteerd kan ik het vergeten. Ik denk niet dat ik iedereen daadwerkelijk kan helpen. Maar ik kan tenminste mijn best doen. Ik heb niet zo veel te klagen, dus ik mag best mijn best wat doen. Voor al die mensen om mij heen.
 
Als je het zelf zo goed hebt als wij in Nederland, waarom zou je dan niet iets doen voor een ander? Ik zeg niet dat iedereen het hier goed heeft, maar hier hoef je tenminste niet al te veel zorgen te maken. Ik kan eerlijk zeggen dat ik genoeg rotzooi zie, dat ik genoeg mensen zie die het toch wel moeilijk hebben.
 
Maar dat betekend voor mij niet dat ik het op moet geven. Dat betekend eerder dat ik door moet zetten. Nu hoop ik niet dat ik lang moet wachten tot dat ik mag gaan. Ik hoop niet dat ik lang moet wachten tot ze besluiten dat ik mensen ver weg mag helpen. Ik zie wel, ik hoop wel, ik doe wat ik kan. Ik probeer gewoon te doen wat mijn kracht mij toelaat.
 
Ik hoop dat ik mag sterven als een mens die terugkijkt op zijn leven welke nuttig geweest is. Ik hoop dat ik dan als laatste woorden kan zeggen dat ik van iemand het leven gered heb. Ik hoop dat ik dan kan zeggen dat ik iemand er boven op heb kunnen helpen.

Ik denk niet dat het een verplichting is, maar een wens. Ik help graag, ik doe niets liever, sta mij toe.
 
Ik denk niet dat er van iemand verwacht mag worden dat ze alleen ervoor staan. Ik denk niet dat ik mag zeggen dat iemand er maar in stikt. Ik vind niet dat ik ooit iemand in de kou mag laten staan. Ik zou alles geven om iemand te kunnen helpen.
 
Sommige dingen zijn zoveel belangrijker dan geld of geluk. Een daarvan is een ander helpen. Als je een ander kan helpen en dat voor jouzelf ook belangrijk is, ben je dan niet een veel rijker mens dan dat je al was?
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 88


Wachten... Vrienden en Eenzaamheid
Persoonlijk | 12 Januari 2010 | 15:08:42
Soms zit ik gewoon te wachten totdat iemand wat van zich laat horen, totdat iemand mij verteld dat diegene ergens mee zit. Totdat iemand een gezellig gesprek met mij aan wil gaan. Maar soms ga ik ook pro-actief op zoek. Ga ik maar willekeurig mensen aanspreken, kijken wie er een gesprek met je aan wil gaan. En dan kom je er ineens achter, wat zijn dat er toch maar weinig.
 
Er zijn altijd maar erg weinig mensen, bijvoorbeeld op msn, op je werk of wie weet waar, die echt met je willen praten over wat jou dwars zit, of wat je kwijt wilt. Er zijn altijd maar zo weinig mensen die echt interesse in je tonen.
 
Iedere dag, iedere keer opnieuw, kom ik er achter hoe verschrikkelijk eenzaam wij eigenlijk zijn. Met 5 echte vrienden mogen we wel blij zijn. Elke dag opnieuw, kom ik erachter dat wij mensen toch niet zo sociaal zijn als wil willen. Maar hey... Mensen zijn kut.
 
Geef mij maar een dier...
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 89


Boven gemiddeld skileraar
Humor | 12 Januari 2010 | 09:13:45
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 128


Mijn log... Mijn problemen... Mijn gedachten...
Persoonlijk | 12 Januari 2010 | 08:26:13
Welkom lezers,
 
Dit is mijn log, ik gok zelf dat de helft van mijn stukjes jullie niet zullen aanspreken. Maar dat geeft niets, het zijn immers mijn problemen en mijn gedachten. Ik verwacht niet dat jullie het lezen. Reageren mag overigens altijd, je mag altijd jouw mening geven onder een van mijn stukjes.
 
Mvg,
NoProb
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 108


Vriendschap
Persoonlijk | 12 Januari 2010 | 02:02:12
Ik heb al zo vaak over vriendschap gepraat, over relaties, over liefde, over respect. Ik denk dat ik er nu maar eens een samenhangend verhaal van moet gaan maken.
 
Een vriendschap bestaat uit zoveel dingen, maar het voornaamste waar het uit bestaat is toch wel liefde. Liefde is misschien een erg groot woord, maar je hebt er zo veel varianten in. Je hebt basis liefde, zoals liefde voor de medemens, je hebt uitgebreide liefde, zoals een relatie waarin je seksueel actief bent. Ook heb je gematigde liefde, waarin je erg veel om elkaar geeft, en voor elkaar zorgt. Dat laatste, dat is volgens mij de basis voor vriendschap.
 
Vriendschap is volgens mij het meest pure wat er bestaat, het belangeloos jezelf ter beschikking stellen aan de behoeften, de belangen en de verlangens van een ander. Jezelf kunnen gebruiken als redmiddel voor een ander op tijden dat het minder goed gaat, en voor het gebruikelijke "praatje pot" op ieder ander moment.
 
Vriendschap kan nooit als een last gezien worden. Het is immers iets wat een hele pure vorm van omgang is. Als het wel als een last ervaren word, hoe kan het dan ooit zo zijn dat je vrienden bent? Hoe kan je de ander tot last zijn, en toch een vriend van diegene zijn? Het is iets wat wederzijds geaccepteerd is, iets wat je samen hebt. Iets waarbij je elkaar steunt, ook in lastigere tijden.
 
Elkaar steunen, en belangeloos? Gaat dat wel samen? Ja, je kunt prima er voor elkaar zijn, zonder dat je van de ander verwacht dat die er de volgende keer ook voor jou is. Je kunt prima voor iemand zorgen, zonder dat diegene dat ook voor jou kan.
 
Op het blog   van MuisjeMini staat niet voor niets de volgende definitie van zorgen:
"Liefderijke bezorgdheid, bewaken en indien nodig verzorgen. (meer dan) gepaste bemoeienis, maar dat wel zorgvuldig en aandachtig willen doen"

Iets wat niet zomaar aan komt waaien. Iets waar je je proactief voor in moet zetten. Een liefderijke bezorgdheid, niet zomaar een gevoel van hoe zou het met diegene zijn, maar echt actief hengelen naar iemands gevoel. Actief erachter proberen te komen wat er in iemand omgaat en er actief meeleven. Als iemand bijvoorbeeld zegt dat diegene snel ergens langs gaat, en voor of vlak na het eten terug zal zijn, en een half uur later is diegene er nog niet, toch maar eens gaan uitvogelen waar diegene bijft.
 
Bewaken
 be·wa·ken -waakte, h -waakt 1 waken over, ergens de wacht bij houden 2 op iets passen: de kosten ~ 3 (ve gevangene) zorgen dat hij niet kan ontsnappen
 
Zorgen dat diegene niet kan ontsnappen uit de gevangenis van vriendschap, passen op diegene alsof het het meest kostbare bezit is wat jij hebt, en de wacht houden, dat diegene niets overkomt.
 
Verzorgen, helpen als het nodig is, lichamelijk of geestelijk, bijstaan in lastigere momenten, bijstaan als het nodig is. Geen grenzen kennen in hoever je hierin wilt gaan.
 
(Meer dan) gepaste bemoeienis, het bemoeien met diegene zijn/haar leven. Je open stellen voor de manier hoe diegene leeft en hier op in springen door mogelijke verbeteringen aan te dragen, mogelijke oplossingen voor problemen die hier in spelen. Misschien soms een beetje dominant hierin zijn, en dit meer dan gepast doen. Vaak zelfs confronterend met de problemen die diegene heeft.
 
Zorgvuldigheid en aandachtigheid, als je echt een vriend voor iemand wil zijn moet je dit zorgvuldig zijn, moet je het altijd doen. Niet alleen op die momenten waarop het jou toevallig uitkomt, maar ook op mindere momenten, waarin je zelf eigenlijk ook wel iets aan je hoofd hebt. Je moet er op zo'n moment ook voor iemand zijn. Bij vorst kan je geen huis bouwen omdat het cement niet droogt, maar een vriendschap word in een sneeuwstorm alleen maar sterker. Als je zoietes zonder aandacht doet, vergeet je in je huisje voegen in te brengen... En wat gebeurt er met een muur zonder voegen? Juist... Die stort in.
 
Vriendschap.. Zo'n uitgebreid begrip, iets waarbij het voornamelijk draait om het voor elkaar zorgen, er voor elkaar zijn. Geen grenzen kennen tegenover de ander, en opofferingsgezindheid. Niets terug verwachten voor de daden die je doet, maar alles doen wat binnen jouw macht ligt. Juist dat... Dat maakt vriendschap het meest krachtige wat er op deze wereld bestaat.
 
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 121


Schaatsen op natuurijs
Maatschappij | 11 Januari 2010 | 00:00:56
Wat vinden mensen nu zo ontzettend leuk aan schaatsen op het natuurijs? Ik snap het echt niet. Natuurijs is zo verschrikkelijk overrated. Friezen zijn zelf al niet blij met de elfstedentocht... Ze zien dan hun landje vollopen het hoolanders... Zo noemen ze ons, niet-friezen. Hoolanders... Echt, waarom zijn wij zo blij met natuurijs? De zoutvoorraad raakt op, ja dankjewel friesland. Wij kunnen door dat allom geliefde natuurijs gewoon niet meer fatsoenlijk met de auto weg. Rolatorrijpe ouderen zijn gebonden aan hun geraniums achter het raam... Jongeren kunnen nergens heen, want de bussen rijden weer in een aantal delen van Nederland niet. Ja, en wat nu?
 
Mensen zouden net als ik een pestpokkepleurishekel aan ijs moeten hebben. Je kunt er alleen maar doorheen zakken. Schaatsen is overrated, het snel voorwaarts bewegen op ijzeren balkjes, vallen, en je nek breken... Wat een volkssport.
 
Ik hoop dat al het ijs, vooral natuurijs, snel smelt, zodat mensen niet kunnen schaatsen, het werken weer door kan gaan, de zoutbende oprot, bejaarden achter de geraniums weg kunnen komen, jongeren weer kunnen werken of naar school kunnen en zo'n elfstedentocht eens niet door kan gaan!
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 115


Vind jij?
Persoonlijk | 10 Januari 2010 | 22:54:39
Vind je het moeilijk om mij te zien als iemand die jou een helpende hand aanbied? Vind je het lastig om te geloven dat ik er niets voor terug verwacht? Kan je wel geloven dat ik je ontzettend waardevol vind?
 
Kan je geloven dat je nog zoveel voor deze wereld kan betekenen?
 
Kan jij je voorstellen dat ik je wil laten groeien tot de krachtige sterke persoonlijkheid die jij kan worden?
 
Kan jij je bedenken dat ik je lief heb? Kan jij je vorstellen dat ik bepaalde gevoelens voor je heb? Genegenheid?
 
Kan jij dat?
 
Kan jij je voorstellen dat je mij alles mag vragen? Kan jij je voostellen dat je bij mij eigenlijk niets verkeerd kan doen?

Kan jij dat?
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 161


Kan jij?
Persoonlijk | 10 Januari 2010 | 00:29:41
Kan jij vanaf de zijlijn toekijken, als de wereld instort van iemand om wie jij geeft? Kan jij vanaf de zijlijn toekijken, als iemands leven instort? Kan jij, kijken, maar niets doen, als iemand anders problemen heeft? Kan jij, niets doen, op het moment dat jouw hulp zo verschrikkelijk welkom is?

Ik kan het allemaal in ieder geval niet. Ik moet iets doen, wil iets doen... Kon ik nu maar iets doen.
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 143


Zoutloze nachten... Rot Friezen...
Persoonlijk | 09 Januari 2010 | 23:33:16
Allereerst wil ik klagen op die stomme Friezen, van die mensen die niets over hebben voor hun medemens, van die mensen die al klagen als hun huisje een centimeter zakt. Ze hebben liever honderden mensen die dagelijks hun auto tegen een boom parkeren dan dat hun huisje ook nog maar iets weg zakt.

Dan hebben ze eigenlijk nog niets te klagen, want onze gemeenten zijn zo lief om in sommige plaatsen zelfs nog helemaal niet te strooien, anders waren de rapen al helemaal gaar geweest voor die buitenlanders. Dan was hun huis helemaal weggezakt. Mja, als je in dat soort plaatsen nog over straat kunt lopen, laat staan rijden, is een tweede.Goh, zie ik daar uit het raam nu alweer een klein kindje langs schaatsen over de straat? Hm weird.
 
Winterweer... Kinderen klagen, ouderen zijn het zat, en de rollator-bendes zijn niet meer in het winkelcentrum te vinden, ideaal, kan ik nu tenminste eens boodschappen doen zonder dat ze in mijn winkelwagentje meekijken. Wat dan wel weer erg jammer is, is dat ze nu weer ontzettend veel geld kwijt zijn voor de thuisbezorg service... Ja hun schijnen ook te moeten eten.
 
Winterweer... een periode waarin sociaal leven naar de knoppen gaat omdat mensen geen vervoer meer hebben naar hun "vrienden" in het winkelcentrum... Met dit gladde weer durven ze zelf niet meer, en de bussen rijden ook al niet meer... Kut friezen...
 
Tja, en we klagen altijd maar op die buitenlanders, maar de grootste asociale buitenlanders, zijn wel de friezen die met hun domme hoofd op een zoutmijn&gasbron gaan wonen!
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 128


Privacy
Persoonlijk | 05 Januari 2010 | 22:31:16
Ik hoorde vandaag op TV een domme europarlementarier zeggen dat ze naakt over straat zou lopen als dat de veiligheid in Nederland ten goede zou komen. Ik kan je zeggen, hoeveel privacy wil je inleveren voor een stukje schijnveiligheid zoals we dat graag zouden willen zien?

Nu heb ik echt al heel vaak een bepaalde zin gehoort... "Waar maak je je druk om, als je niets te verbergen hebt?".

Ik zit in een beroep waar ik echt niets te verbergen heb, voor mijn baas niet, de wet niet, en mijn collega's niet. Ik ken mijn collega's door en door, zal ook wel komen omdat ik 5 dagen per week 24 uur per dag met ze op een kamer zit. Maar echt, ik mag echt wel is wat verbergen denk ik. Ik mag best wel is wat voor mijzelf hebben. Ik zeg niet dat het iets groots is, maar het kan ook iets kleins zijn. Dat enge puistje op mijn rug. Dat litteken op mijn been, of toch dat ik mijn geslachtsdeel te klein vind. Nu zeg ik absoluut niet dat dat bij mij speelt, maar echt, ik kan dat amper verbergen voor mijn collega's. Die zien alles, horen alles en weten alles. Die confronteren je met dingen die je over de telefoon richting de vriendin zegt, of het gaat zo de collega's rond.
 
Stel, je woont samen met je vriendin, en ze heeft teveel geld uitgegeven, en nu heb je even wat moeite om toch rond te komen zo'n maand. Hoe ga je dat dan doen? Word je boos aan de telefoon? Of blijf je rustig? Hoe dan ook weten al je collega's dat je even moeite hebt met rond komen, maar als je er boos om word weet ook iedereen dat je er ruzie om had. Zelfs de muren hier hebben oren. Je kunt de kamer hiernaast horen praten. Wat nu?

Probeer je in te leven dat je alle dagen in zo'n omgeving leeft... En schat dan de waarde van privacy eens in... Het kan al om kleine dingen gaan, je hoeft echt geen crimineel te zijn om het te waarderen.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 108


Zorgenkindjes
Persoonlijk | 05 Januari 2010 | 15:28:58
Gelukkig, nog een zorgenkindje erbij :) iemand die je mag helpen.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 83


What did I do wrong?
Persoonlijk | 04 Januari 2010 | 19:10:52
What did I do wrong? I don't do drugs, and I dont cheat on you... Tell me!
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 145


Verantwoordelijk
Maatschappij | 04 Januari 2010 | 01:17:34
Wanneer ben je verantwoordelijk in deze maatschappij? Wanneer ben jij nu daadwerkelijk juist diegene die echt eerlijk en oprecht mag zeggen: "Ik doe wat er van mij verwacht word!".
 
Ik denk dat ik hier maar een soort selftest ga maken, gewoon een erg simpel testje wat ik even snel heel non-wetenschappelijk in elkaar draai. Ik plaats gewoon een paar vragen onder elkaar, een paar hele simpele vragen. Met nog veel simpelere antwoorden.
 
Vraag 1: Je woont op 10 minuten loopafstand van school/werk. Je hebt je helaas alleen al wel verslapen, je kan alleen nog   komen als je de fiets pakt, ipv. de benenwagen. Wat doe je?
A: Ik pak de benenwagen, laat ben ik immers toch al.
B: Ik pak de fiets, misschien haal ik het nog.
 
Vraag 2:   Je loopt door een winkel, je ziet daar een keurige Nederlandse man staan, die een pakje kauwgom pakt en deze in zijn broekzak steekt. Hij staat even later voor jou in de rij bij de kassa, en wat verbaast je nu, hij betaald het pakje kauwgom niet. Wat doe je?
A: Ik doe niets.
B: Ik attendeer hem er op.
 
Vraag 3: Je ziet op straat een ruzie tussen een man en zijn vriendin. Je ziet dat de man met zijn rechter hand naar achter gaat en de jongedame daarna met de vlakke hand met volle kracht in haar gezicht slaat. Wat doe je?
A: Ik loop door, mijn   boodschappen zijn zoveel belangrijker... en stel je nu eens voor, dadelijk slaat hij mij.. O huiver, kommer en kwel.
B: Ik loop er naar toe, vertel meneer dat hij op heterdaad aangehouden is voor mishandeling, en bel de politie.
 
Vraag 4: Je loopt over straat, en ziet dat iemand rustig zijn blikje Red Bull op zit te drinken... Je haalt de rode-stier drinkende jongen in, en tegelijkertijd gooit hij zijn blikje in de bosjes. Wat doe je?
A: Ik doe niets, ik loop snel door. Ik wil geen problemen.
B: Die aso-jongeren moeten maar is manieren leren, en ik spreek hem er op aan dat het niet normaal is dat je je puinzooi in de bosjes gooit. Ik vermeld ook nog even dat als hij ballen heeft hij het opruimt en weggooit.

Oke, meer B's dan A's? Goezo, meer A's dan B's? Slecht! Hoe kan je nu nog klagen? Je bent zelf de oorzaak van ons moreel verval! Toon Durf!
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 96


Je zorgen maken
Persoonlijk | 03 Januari 2010 | 22:26:56
Is het zo erg om jezelf zorgen te maken om een ander? Is het zo erg om je druk te maken over het welzijn van mensen om je heen? Is het echt zo erg, om je voor anderen, vrienden, onbekenden, vreemden, in te zetten?

Is het zo erg om te accepteren dat mensen die jij eigenlijk niet kent, zich druk maken om jou? Is het zo erg om te accepteren dat mensen die het goed hebben, liever hebben dat iedereen dat heeft? Dat anderen gewoon net als ik, het goed hebben.
 
Ik weet ook niet wat ik hier eigenlijk allemaal in mijn logjes loop te klagen, wat ik altijd loop te zeiken over mijn leven. Ik heb niets te klagen. Ja natuurlijk, ik heb kleine dingetjes die mij op een bepaald moment dwars zitten. Maar daar zit niet echt een moment in waarin ik kan zeggen dat mijn leven kut is.
 
Ik heb de mogelijkheid om mensen te helpen. Ik heb de mogelijkheid om mij nog zorgen te maken om anderen, omdat ik dit niet over mijzelf hoef te doen. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik blij ben dat ik om anderen zorgen kan maken.
 
Ik ben blij dat ik mij zorgen kan maken om mensen die mij erg dicht aan het hart staan, geloof mij, de mensen om wie ik mij zorgen maak, staan mij erg dicht aan m'n hart. Maar ik kan mij ook nog zorgen maken om vreemden, daar is zeg maar... nog ruimte voor.
 
Maar helaas vinden heel veel mensen het niet nodig dat je je zorgen om ze maakt. Ze willen niet dat je, je zorgen om ze maakt. Ze vinden dat ze je tot last zijn, ze vinden dat hun problemen te erg zijn om met anderen te delen. Maar als je alleen tegenover een wereldgroot probleem staat, een probleem wat groter is dan dat je kan overzien, een probleem waar ze zelf zo gekleurd in staan dat ze geen heldere kijk meer hebben. Een probleem, waarvan ze denken dat je niet zo heel veel aan kan doen, waar je gewoon geen hulp bij kan bieden.
Maar is het feit dat je je zorgen maakt om iemand, niet juist al hetgeen dat diegene kan helpen? Niet juist een methode waarbij iemand duidelijk gemaakt word dat je om hem/haar geeft? Zelfs om een vreemde geven? Het simpel vragen, aankijken, vragende oogjes of een bambihoofd om gewoon te tonen dat iemand om je geeft?
 
Is het niet juist belangrijk, om om mensen om je heen te geven? Te denken aan ze? Te horen hoe ze van zichzelf denken? Is het niet belangrijk, om bijvoorbeeld een complete vreemde tegen te komen in de trein. Een dame die op kerstavond in de trein zit. Een dame die recht tegenover je zit, een jaar of 45-50. Een dame die zit te dagdromen, die helemaal in haar eigen wereldje aanwezig is. Je ziet dat ze een pakje shag pakt... Opzich niet vreemd, zoveel mensen roken... Zelfs ik (misschien nog wel een self-made-problem van mij) doe dat... Op het moment dat zij haar peuk in d'r mond stopte, een aansteker pakte en deze aanstak... Toen keek ik haar toch maar even aan, tikte haar op haar schouder, en zag dat ze wakker schrok. Ik zag gewoon dat ze schrok, dat ze van erg diep terugkwam. Ik maakte me toen echt even zorgen. Ik heb toch maar even vermeld dat je in de trein niet gerookt mag worden, en of er misschien iets was.
 
Dan begint een complete vreemde, puur omdat je je even zorgen maakt, omdat je toch maar even informeert hoe het met haar gaat, haar complete levensverhaal aan je te vertellen... Verteld ze je dat ze gewoon 27 jaar voor eenzelfde baas gewerkt heeft. Dat er daar 400 mensen werken, en net van die 400 mensen, krijgt zij op kerstavond te horen dat ze ontslagen werd. Hoe kan dat je niet raken als mens? Hoe kan je dan niet wat voor zo'n vrouw willen doen. Ik besloot om maar gewoon even te luisteren naar haar, gewoon te luisteren naar haar verhaal. Ze vertelde dat ze voor het eerst in haar leven een uitkering ging aanvragen, dat ze moest gaan solliciteren. Dat haar complete wereld met kerst instorte. Dat ze nu wel kadotjes had gehaald, maar nog maar moest kijken hoe ze het volgende maand zou gaan doen.
 
Ik vraag mij af hoe het met deze mevrouw afgelopen is, hoe het nu met haar is. Ik vraag mij af hoe het met haar gaat... Ik maak mij misschien wel zorgen. Maar is dat wel erg? Of geeft dat juist aan dat je wat naastenliefde over hebt in je lijf. Of is het juist het toonbeeld van een christenlijke gedachte dat je nog steeds aan zo iemand denkt?

Ik heb nu dan wel een voorbeeld gekozen wat erg ver van mij af staat, ik weet haar naam niet, weet niet waar ze vandaan komt, hoe oud ze is (ja geschat) en ik weet niet eens of ze getrouwd is of kinderen heeft. Maar ik maak me zorgen... Deden maar meer mensen dat.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 113


Discipline en dagplanning
Persoonlijk | 01 Januari 2010 | 19:24:03
Ik ben bang dat ik met een nieuwe dagindeling moet gaan maken om een beetje in een voor mij wenselijk ritme te komen.
 
Mijn dag begint om 06:00 uur. Ik wil dan beginnen met ontbijten. Afhankelijk van wat voor sport er om 07:00 uur beoefend word, ga ik sporten.
 
08:00 uur even chillen.
08:30 uur omkleden en fitnessen
09:30 uur ga ik hardlopen
10:30 uur wil ik hier mee klaar zijn om te gaan studeren
11:00 uur 20 pushups&40 situps en dan verder gaan met studeren
12:30 uur 20 pushupss&40 situps en dan eten
13:00 uur verder met studeren
14:00 uur 20 pushupss&40 situps en verder
16:00 uur 20 pushupss&40 situps en stoppen met leren.

's Avonds lekker relaxen. Ja 80 situps lukt ook wel, maar eerst maar is lekker rustig aan doen.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 133


Luiheid
Maatschappij | 01 Januari 2010 | 17:55:59
De gewoonte om uit te rusten, voordat vermoeidheid intreed!
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 108


Je mening, persoonlijk heiligdom
Persoonlijk | 31 December 2009 | 03:10:12
Je eigen mening het enige wat echt van jezelf is.

Je eigen ik, wat jij bent, wie jij bent, het zit allemaal in jouw eigen mening. wat vind ik wel leuk, wat vind ik niet leuk. Wat mag wel, wat mag niet. Wie mag wat, en wanneer?
 
Wat is belangrijk voor mij?
Wat is goed voor mij?
Hoe moet ik dingen doen?
Waaraan moet ik mijn tijd besteden?
 
Allemaal vragen waar mensen volgens mij eens stil bij moeten staan. Ik zou er zo nog een paar kunnen verzinnen, maar dat zou volgens mij voor de beeldvorming zwaar overbodig zijn. Mensen kunnen van jou denken wat ze willen, maar je eigen mening kunnen ze nooit afpakken. Daar kunnen ze niet, nooit, bij. Wat ze wel kunnen, is jouw mening beinvloeden. Je kunt anders naar dingen gaan kijken, dit kan positief zijn en negatief zijn. Maar ook dit, is je eigen mening. Iets wat je voor jezelf moet bepalen.
 
Wat een mening nu precies is?  
 me·ning de; v -en manier waarop men over een bep. zaak denkt
 
Wat zou ik zonder de Van Dale moeten? Ik zou het niet weten, maar er het verduidelijkt niet echt veel bij de definitie die ik net gaf. Het is gewoon JOUW manier van denken.




 
Stel je bent opgegroeid in een omgeving waarin polygamie echt het meest normale is wat je je kan voorstellen. Is het dan verkeerd om zo te blijven denken op het moment dat je in een omgeving komt waar dat niet meer zo is? Is het dan verkeerd om je eigen denkwijze te behouden? Of je het moet naleven is wat anders, maar is het verkeerd, om een eigen manier van denken te hebben?

Hoe zou je moeten denken... nou, mijn mening is, dat je niet anders zou moeten denken dan zwart/wit. Je kunt wel grijs denken, maar dan kom je in een of ander schemergebiedje uit waar je geen antwoorden voor jezelf zult vinden. Waar je geen eigen invulling van kan maken. Wat is dan wenselijk? Ik geloof dat je een mening iets wiskundigs moet durven noemen. Iets wat je kan afronden als je meer naar een kant toe neigt.
 
Voorbeeld: Wilders wil een kopvoddentax invoeren.
 
Ik kan 3 voorbeelden voor bedenken, en 4 voorbeelden tegen.
 
3/7 is een minderheid.
4/7 is een meerderheid.
 
Ik ga voor de meerderheid van mijn eigen gedachten, dat is dat ik tegen ben. Is dit nu een gave? Is het een geschenk? Is het het uitschakelen van je eigen emoties, gedachten of wat? Nee, het is gewoon een standpunt voor mijzelf bedenken, en DAT kan je op ALLES toepassen.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 98


Vrienden
Persoonlijk | 30 December 2009 | 03:32:09
Vrienden (kameraad, kornuit, maat, gabber, slapie, makker of mattie)

vriend de; m,v -en 1 persoon waarmee men door gevoelens van genegenheid is verbonden

Gevoelens van genegenheid, wat is genegenheid?

ge·ne·gen·heid de; v -heden goedgunstige gezindheid; liefde

Liefde? Voel je voor vrienden echt liefde? Is liefde houden van, een relatie hebben, of kan het ook gewoon zijn een gevoel bij iemand hebben. Is het een gevoel dat je om iemand geeft, er voor iemand bent of voor diegene wil zorgen. Zou je, als dit de definitie van vrienden zijn is, niet juist alles voor diegenen over moeten hebben, ongeremd voor diegene willen zorgen?

Is ongeremd voor iemand zorgen, niet het jezelf vrijwel onbeperkt weg kunnen cijferen voor diegene? Je eigen belang als ondergeschikt wegschuiven? Je moeten kunnen schikken, zodat die ander iets aan je heeft?

Zou je binnen een vriendschap niet van elkaar moeten accepteren dat de ander heel veel voor je over heeft? Dat diegene alles doet wat hij kan doen? Zou je dan niet wederzijdse verwachtingen mogen hebben naar elkaar? Hulp aanvaarden? Eerlijk tegen elkaar mogen zijn? Je voor elkaar inspannen?

Zou je niet een belangeloze vriendschap met elkaar kunnen hebben? Waarbij de een zijn belangen of verlangens op de achtergrond plaatst, zodat de ander wat aan je heeft? Zou je voor de keuzes, hoe goed of slecht die dan ook zijn, die een vriend maakt dan geen respect op moeten brengen. Wat deze ook zijn? Zou je niet loyaal moeten zijn aan de keuzes die deze vriend maakt, of hoe deze vriend is? Zou je niet juist in moeilijke tijden en in makkelijke tijden, elkaar moeten helpen, advies geven, alles doen wat je kan? Wil je niet voor een vriend het beste wat mogelijk is? Je in leven, en ook meeleven met wat diegene voelt?

Kortom... Wat is vriendschap en wat zijn vrienden?
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 110


Oud en nieuw
Persoonlijk | 30 December 2009 | 02:03:01
Oud&Nieuw, het tijdstip om een nieuwe start te maken op deze o zo verpeste wereld. 31 december, de dag om de oude mislukkingen de lucht in te schieten samen met je vuurpijlen, om je nare ervaringen nare dagen allemaal lekker te vergeten.
 
De dag dat we de slechte herinneringen, boze geesten en andere ongein met geluid, kleur, licht en feest weg proberen te jagen. Gewoon, weer ons hoofd leegmaken, onszelf rustig maken ter voorbereiding van de volgende dag.
 
Dan komt het nieuwe jaar, het jaar 2010, of 2011 of 2012, ligt er maar net aan wanneer je dit leest. Een jaar waarin we aan een nieuwe kalender beginnen. 1 januari 2010 (of wat van toepassing is), een kalender waarop we al onze dagen opnieuw in mogen vullen, een kalender waarin we de nare dingen uit het vorige jaar weg kunnen strepen. We die niet nogmaals mee hoeven maken.
 
Gewoon een jaar, elke dag opnieuw, krijgen wij nieuwe kansen, die we nu nog goed moeten invullen. Gewoon, met zijn allen, een nieuw leven beginnen, dat elk jaar, elke 1 januari opnieuw.
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 114


En alles was weer goed...
Relaties | 29 December 2009 | 22:52:23
Ja mensen, zo zit je dan een avond lang met je vriendin, verloofde, name it whatever you want, alleen maar te praten. Te praten over het wat nu, over het hoe verder, en het hoe en wanneer...
 
Nou, het wat nu is duidelijk... we gaan 't samen proberen. Nu de rest nog.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 90


Rust
Maatschappij | 29 December 2009 | 13:16:25
Wat kan rust soms toch heerlijk zijn, geen gezeur aan je hoofd, gewoon lekker met jezelf zijn.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 78


Nog een dag vol twijfels
Relaties | 28 December 2009 | 22:07:55
En dan is er weer een dag achter de rug een dag waarin je al je gedachten heel langzaam nog een keer langs je heen hebt kunnen laten gaan. Zo'n dag waarbij je zo nu en dan rustig op een stille lokatie bent, en met je hoofd in een schreeuwende drukke stad.
 
Zo'n dag waar je je haren wel door kan uittrekken je, je het liefst rent tot je erbij neervalt, je het liefst ergens tegen op slaat, tegenop schopt. Gewoon, jezelf lekker afreageert. Gewoon jezelf even afsluit voor de impulsen van buiten, je terug trekt in je eigen hoofdje en even na kan denken over wat je gaat doen.
 
Ik wil geen gezeur aan mijn hoofd hebben, ik wil niet dat het elke keer weer opnieuw gebeurd. Ik wil niet dat ik nonstop herrinerd word aan een ervaring die ik het liefste gewoon gelijk vergeet. Ik wil niet dat andere mensen zich slecht voelen om mij.
 
Ik wil het gewoon allemaal niet meer... of toch wel?
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 95


Relatie, verloofd, aanhouden, uitmaken, twijfelen, twijfelen
Relaties | 28 December 2009 | 03:29:37
Soms, soms heb ik het idee dat 't zo makkelijk opgelost kan worden. Gewoon de ring afdoen, verlovingsring van je vinger halen en weg leggen. Dan is al het gedoe in een keer voorbij.
 
Dan heb je geen vriendin meer, ben je zo vrij als een vogeltje, niets om je druk over te maken, geen zorgen, geen verplichtingen en alleen nog maar lol... hoop ik. Ik weet niet, ik houd zo ontzettend veel van haar dat ik mij niet kan voorstellen dat ik mij ook geen leven meer zonder haar kan voorstellen.
 
Maar wat als ze nu eigenlijk een ontzettende bitch is, een rotwijf, kutwijf, kreng, trut en overgemotioneerde trut... Zou je het dan wel moeten willen om nog een relatie te hebben? Wat als zij dingen voor jou afspreekt die je eigenlijk niet wilt. Wat als zij dingen regelt, op momenten dat jij daar eigenlijk helemaal geen belang bij hebt?
 
Ik zou sommige dingen eigenlijk best wel eens wat anders willen, ik zou willen dat mijn vriendin socialer tegenover mij was, wat aardiger. Wat liever. Ik kan mij eigenlijk best wel wat dingen voorstellen waar ik eigenlijk op kan blijven zeiken, maar dat heeft nu ook niet echt enig nut he... Ik denk 't eigenlijk niet.
 
Ik denk dat ik mij maar weer eens optimaal moet gaan inspannen om mijn eigen leven te redden. Ik wou soms zo dat dat iets makkelijker was, 't valt alleen altijd zo ontzettend tegen. Waarom zou ik mij altijd naar haar hand moeten schikken, juist nu ik dat niet doe, gaat het zo ontzettend slecht met onze relatie. Ik heb er eigenlijk bijna geen zin meer in.
 
Straks hebben we weer een tig jarig jubileum, heeft ze "afgesproken" dat er familie van haar aanwezig is. Dus waar zijn wij eigenlijk weer eens verplicht om te zijn? Juist, ik kan weer is niet thuis zijn, immers er word, door mijn vriendin, van mij verwacht dat ik bij haar ben. Maar ik zou eigenlijk ook zo graag eens bij mijn eigen familie willen zijn. Mijn eigen familie weer een keer zien met oud en nieuw, en hier gezellig oud en nieuw vieren.
 
Was het maar zo'n feest. Waarom moeten we nu altijd midden in de nacht ruzie hebben, ik kan bijna zeggen dat ik 't überhaupt niet meer zie zitten. Dat ik het net zo goed gelijk kan afsluiten, einde relatie, einde oefening...
 
Wat zou er op vooruitgaan?:
 - Meer vrijheid
 - Geen verplichtingen (O, dat is het zelfde)
 - ... (weetnietsmeer)
 
Wat zou ik er op achteruitgaan?:
 - Minder seks?
 - Geen vriendin...
 - Geen relatie
 - Meer verveling
 
Ik ben altijd zo slecht in dat soort lijstjes bedenken, zal ik ze dan maar met een korrel zout nemen, komt nog een beetje in de buurt. Ik weet het niet meer... Weet jij het? Reageer dan even...
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 327


Sneeuw, het verzorgt drukkers
Maatschappij | 22 December 2009 | 00:20:55
Mensen worden lui. Hoeveel mensen komen niet op hun werk omdat er wat sneeuw ligt? Dan vertrek je toch eerder? Als je iets later komt, kan ik inkomen. Maar niet komen? Relax, ga dan eerder van huis.
 
Mensen worden lui, en zijn liever lui dan moe. Laten we dus maar niet meer naar het werk gaan, met zijn allen collectief staken. Kijken of de luie mensen het thuiszitten dan nog leuk vinden.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 83


Twijfel
Relaties | 18 December 2009 | 20:25:19
Ken je het gevoel, dat je de ware liefde in je leven tegen komt? Dat je dat ene bijzondere meisje tegenkomt? Dat je zo ziels veel van haar houd, al op het eerste moment dat je haar gezien hebt. Dat je toch net die stap neemt, en haar ten huwelijk vraagt.
 
En... dat het vanaf dat moment een periode alleen maar bergafwaarts gaat? Je meer ruzies krijgt, meer meningsverschillen, meer ongemakkelijke momenten? Dat het vanaf dat moment eigenlijk je complete leven kost? Je sociaal niets meer voorsteld? Dat je al je tijd in haar moet investeren?
 
Wat heb ik, toen, ontzettend getwijfeld of ik 't nog wel wou, of ik haar nog wel leuk vond. Ik heb uiteindelijk maar gekozen om door te zetten. Het heeft mij toen al mijn weekenden gekost en mijn complete sociale leven. Jammer als je werk niet echt te combineren is. Het heeft mij toen echt heel veel gekost om er voor haar te kunnen zijn.
 
Nu heb ik gezegd dat ik 't niet meer zo wou. Ik heb 't voor gezien gehouden. Ik heb mijn eigen leven weer, met haar. Het is niet meer zo dat zij nu mijn leven bepaald, ik doe dat, gelukkig, zelf. Ik ga weer stappen, ik ga stappen met vrienden, ik ga stappen met vriendinnen. Ik doe tenminste weer mijn ding. Ik ben weer blij met mijn leven, en mijn vriendin.
 
Ik zie het weer zitten.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 95


Woning zoeken
Wonen | 18 December 2009 | 16:08:07
Ik ben op zoek naar een woning. Niet alleen vandaag al maanden. Ik zoek een leuke woning, lekker wonen ergens in drenthe. Nou, succes. Dat gaat echt niet fatsoenlijk lukken. Ik zie genoeg leuks, maar altijd zijn er andere mensen die er mee vandoor gaan, erg jammer... Erg, erg jammer.
 
Als iemand nog een leuk huisje weet, meld het even ;) Ik ben bereid naar alles te kijken.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 85


Sneeuw
Natuur | 18 December 2009 | 13:57:12
Wat een rotzooi, het blijft echt een enorme rotzooi. Waardeloos dat sneeuw. Echt niet normaal hoe erg. Er ligt 20-30 centimeter en heel Nederland is ontregeld. Niet normaal...
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 83


Respect en Vertrouwen
Maatschappij | 17 December 2009 | 22:16:53
Ik ben ongelovenlijk open en eerlijk tegen mensen, ik probeer mijzelf kwetsbaar op te treden tegenover anderen. Ik wens mijzelf altijd kwetsbaar tegen anderen op te stellen. Dit omdat ik mijn omgeving respecteer, ik ga er van uit dat hun hetzelfde doen voor mij. Ik heb er respect voor dat die mensen zich open stellen om te luisteren. Ik ben iemand die mensen vertrouwen geeft, ookal hebben ze dit nog niet verdient. Ik geef iemand een kans.
 
Ik probeer mijzelf op deze wijze helemaal compleet kwetsbaar te maken, dit omdat dit een band tussen mensen creeër waardoor ik sociaal overkom, wat ik wil zijn, hulpvaardig overkom, wat ik wil zijn, en bovenal een steun wil zijn voor anderen, ookal kan ik ze niet helpen.
 
Respect gaat verder dan alleen het "U-zeggen" zoals uit mijn vorige log al wel bleek, het gaat ook over mensen in hun waarde laten. Zeg jij tegen een politieagent ook "Hey Conjo, mag ik je chick is naaien?" of praat je dan toch iets beleefder? Ben je netter tegen de mensen die jij vanuit het openbare lichaam tegenkomt? Dan gaat het nog niet eens over het u of jij zeggen, maar bekijk het ook zo. Jij begaat en overtreding, of broeders proberen iemand te helpen, ga jij dan erbij staan om te helpen, erbij staan om broedertje te slaan, of erbij staan om ze verrot te schelden? Wat doe jij bij een politieagent die je die bon geeft? Scheld je hem uit terwijl je dan zelfs al dubbelfout zit? Of ga je er mee akkoord dat je het gedaan hebt en kijk je naar jezelf hoe je zelf zou kunnen verbeteren?
 
Wat is dan respect tegenover een ander? Iemand in zijn waarde laten, of iemand behandelen op een ongepaste wijze?
 
Houd jij de deur open voor een gehandicapte?
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 95


Respect
Maatschappij | 17 December 2009 | 02:29:35
Ik bedenk mij net, tijdens een poging om wakker te blijven voor 't werk, toch nog een klein dingetje. Iets waar ik even aan moest denken. Een simpel woordje, waarvan ik mij afvraag of de mensen van tegenwoordig dit nog wel kennen.
 
Een oude man, rollatorrijp, loopt langs je woonkamerraam, en loopt zo afschuwelijk naar binnen te gluren. Stiekem denk je, goh, wat zou ik die gast op zijn bakkes willen slaan. Kan hij het dan misschien beter zien. Aan de andere kant denk je ook weer, laat die man. Hij heeft al niet veel meer, gun hem dan tenminste het pleziertje dat hij naar binnen kan kijken. Daarbij, het is een stukje sociale controle, lig ik halfdood op de bank is er tenminste iemand die nog iets kan doen...
 
Spreken wij oudere mensen, die hoger op de sociale ladder staan, nog aan met u? Als wij als groep jongeren over straat gaan en wij komen een bekende tegen, stellen wij die jongeren dan voor aan die bekende als we staan te praten? Geven wij nog een hand als wij ons aan iemand voorstellen, of gaat 't al meer van "Yo, Samir man Yo" of iets dergelijks?
 
Is het de bedoeling dat wij ons netjes gedragen, zoals het algemeen geaccepteerd is, respect hebben voor waarden en normen die hier in ons landje algemeen gelden? Moeten wij respect geven, of is het juist de bedoeling dat wij dit geven? Moeten wij respect geven aan oudere mensen, of moeten zij dit van ons nemen? Is het uberhaupt mogelijk om respect af te dwingen van iemand? Is het mogelijk, om echt respect, het ontzag wat iemand voor je heeft, af te dwingen door diegene gewoon niet te helpen als hij je niet met u aanspreekt? Als hij je niet netjes behandeld? Of is respect iets, iets wat je juist krijgt. Als het goed is vanzelf door je maatschappelijke positie, door je omgeving, je ouders, je familie en je vrienden, of is het iets dat je juist neemt, omdat je het anders niet zou krijgen?
 
Moet je respect willen afdwingen? Is het dan wel eens respect? Is respect zoals jongeren dat handhaven in de hedendaagse populistische rapmuziek niet juist een uiting van hun eigen minderwaardigheidsgevoel jegens de huidige sociologische en politieke klimaten?
 
Waar gaan we heen met ons respect? Hoe gaan we om met ons respect? Moeten we het geven of nemen? Misschien nog wel een veel betere vraag, eentje die jullie vast voor mij kunnen beantwoorden...
 
Wat is respect?
reacties 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 143


Sportief
Persoonlijk | 17 December 2009 | 02:02:00
Als je me zou kennen, zou je denken dat ik sportief zou zijn... Sportief, wat een woord. Betekend vast iets stoms. En ja hoor "Hij doet veel aan sport", dat is een van de voorbeeldzinnen die in de Van Dale staan. Nou ik kan je zeggen, ik zou willen dat ik het zoveel meer deed.
 
Ik wou dat ik dat lekkere lijf had wat je altijd in bladen ziet, ik wou dat ik hier ook nog maar enigsinds aanleg voor had. Helaas, het is niet zo. Ik ben bang dat ik hier mee moet leren leven. Nog meer sporten en ik val letterlijk dood neer, heb nog spierpijn van 't hardlopen... dinsdag...
 
Nja, ik zal er denk ik mee moeten leven dat ik geen Arnold-lijf zal hebben. Dat ik 't kan vergeten dat ik zo stoer over zal komen. Blijf vast altijd dat magere scharminkel wat ik nu ben. Helaas. Helaas.
 
Aan de andere kant, wat is nu eigenlijk het voordeel van zo sportief er uit zien, en zijn... Je moet vaak nieuwe kleren kopen, want je lichaam vormt zich naar jouw sportgedrag... Je kleren worden of te klein omdat je spieren aankomt, of te klein omdat je vet afvalt... Ik zie nu al wat voordelen.
 
Ik denk toch maar, dat ik tevreden moet zijn met mijn sportifiteitsfactor (net zoiets als X-factor I guess) en moet zeggen dat ik niet zo moet klagen... Discipline... dat daarentegen, blijft een lastig punt (kijkt op de klok... 02:01 AM).
 
Foei foei, daar ga ik maar is aan werken.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 106


Gedisciplineerd?
Persoonlijk | 16 December 2009 | 21:22:22
Als je me kent, zou je denken dat ik gedisciplineerd ben als de pest. Dat ik wel voor mezelf zou kunnen zorgen en mezelf aan een vast ritme kan houden... Nou, dat valt vies tegen.
 
Bedtijden varieren tussen de 10 en 3 uur, als ik niet hoef te werken. Ik kan mezelf wel twee hele dagen dwingen om op tijd te gaan slapen, maar daarna verpest ik het toch weer. Ik kan mezelf niet dwingen om fatsoenlijk op tijd mijn bed uit te komen, het is altijd weer te laat. ALTIJD is het te laat. Ik moet mij altijd ontzettend haasten om op tijd te komen voor de dag.
 
Het is niet echt het meest ideale begin van je dag. Ook dit is iets waar ik aan probeer te werken. Het eerste waarvoor ik een beetje gedisciplineerd moet zijn is toch wel het hier elke dag iets schrijven. Dat gaat toch wel pittig worden. Daarna mijn etenstijden een beetje vast prikken, vooral het middag en avondeten is hier belangrijk, ontbijten doe ik uberhaupt al niet meer.
 
Ik   moet denk ik echt wat beter gaan leven. Ik moet het ritme terug krijgen in mijn leven, iets wat ik nu mis, dag en nacht, het verschil ken ik al bijna niet meer. Nachtdiensten zijn geen probleem, het is toch al verpest.
 
Ook moet ik de discipline kunnen houden om aan mijn eigen houding te werken, ik moet dominanter en dwingender overkomen. Maar toch vraag ik iedere keer weer, zou u astublieft... Dank je wel pa, dank je wel ma.. Ik ben te goed opgevoed. Kan ik iets wat ik heb, maar geven aan een of ander relkotertje op straat. Beetje normaal gedrag bijbrengen die kinderen.
 
Bah weer zoiets uit mijn mond. En dat terwijl ik zelf een gebrek aan discipline heb... Mja, weer een paar problemen onderkent, misschien dat ik er nu ook wat ritme in kan krijgen... Als ik nu nog eens wat minder nachtdiensten had :x
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 117


 
Poll
 

 

Knock knock
 


 

Profiel
 
>> uitgebreid profiel

  

Logs
 
Waarom?
Gedrag
Boswandeling in X
Gestreepte muur, een bed
Muis huilt op bed
Bang voor antwoorden? Ban
Een sleutel tot je hart
Overigen....
Liefde, kracht en steun..
Moeilijke momenten en rom
Woede
Ballonen laten knappen he
Waar zijn we mee bezig
Parkour
Genieten, make out chicks
Laat je gaan
Klagen, treinen, OV en wa
Kom in mijn armen
Vertrouwen
Keep on dreaming
Wachten... Vrienden en Ee
Boven gemiddeld skileraar
Mijn log... Mijn probleme
Vriendschap
Schaatsen op natuurijs
Vind jij?
Kan jij?
Zoutloze nachten... Rot F
Privacy
Zorgenkindjes
What did I do wrong?
Verantwoordelijk
Je zorgen maken
Discipline en dagplanning
Luiheid
Je mening, persoonlijk he
Vrienden
Oud en nieuw
En alles was weer goed...
Rust
Nog een dag vol twijfels
Relatie, verloofd, aanhou
Sneeuw, het verzorgt druk
Twijfel
Woning zoeken
Sneeuw
Respect en Vertrouwen
Respect
Sportief
Gedisciplineerd?
No Problems

  

Laatste 10 reacties
 

 

Rubrieken
 
Overige

  

Fotoalbum
 

 

Archief
 
September-2010
Juli-2010
Juni-2010
Maart-2010
Januari-2010
December-2009

  

Mijn vrienden
 
lekkeretenisnietvies
muisjemini

>> Voeg me toe.

  

Zoeken
 

 

Laatste 10 verwijzingen
 

 

Emailalerts
 


 


Home   weblog sinds: 2009-12-16

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.